مختاری غزنوی از شاعران بزرگ اواخر قرن پنجم و نیمه اول قرن ششم هجری قمری، در دربار غزنویان بوده است و بویژه در خدمت سلطان ارسلان پادشاه سلجوقی کرمان یعنی "قارودیان" را نیز مدح گفته است. دیوان اشعارش حدود 8 هزار بیت شعر دارد. علاوه بر آن از وی دو مثنوی بنامهای "هنرنامه یمینی" و "شهریار نامه" باقی مانده است. مختاری بدون تردید از استادان بزرگ سخن در عهد خود بوده است. در قصیده بسیار مسلط بوده و در مثنوی های خود شاعری موفق به حساب می آید. او در سال 594 ه.ق دیده از جهان فرو بست.^[۱]

[ویرایش] منابع