خواص انبه

من ((انبه )) هستم
 به فارسى به من ((انبه )) مى گویند و اعراب آنرا معرب كرده ((انبج )) خوانده اند در كتب قدیمى ((موانبه )) و نغزك نیز ذكر شده است .

زادگاه اولیه من هندوستان و نواحى استوایى است و اكنون در بلوچستان است . غرغره ى این عصاره ، مخلوط با كمى آب جهت دردگلو و اورام لوزتین بكار مى رود. پوست من داراى 15 تا 18 درصد تانن است ، و یك قاشق چاى خورى كوبیده آن دو مرتبه در روز براى معالجه اسهال كافى است ، برگ هاى مرا در هندوستان به یك دسته از پستانداران كه سم آنها دو شقه است مى دهند و از ادرار آن ها رنگ زردى مى گیرند كه در رنگرزى و نقاشى بكار مى رود، صمغ درخت من كمى در آب حل مى شود و از انواع صمغ عربى است .
درخت من از بزرگتر از درخت گردو است . میوه من ابتدا گس و بعد ترش ‍ مى شود، و در اثر زیاد ماندن در روى درخت ، كم كم شیرین مى گردد.
میوه من بوى خوشى نظیر عنبر دارد، مقوى جسم و روح و اعضاى دستگاه گوارش است . كلیه و مثانه را باز و تقویت مى كند - دهان را خوشبو كرده ، و رنگ چهره را باز مى كند. براى خفقان سرفه - سیاه سرفه - تنگ نفس و انواع سردرد و معالجه اسهال و دردهاى قولنجى زیاد تجویز مى شود. مسكن عطش بوده ، اشخاص لاغر را فربه مى نماید. پیشاب آور و ملین است . زیاده روى در خوردن من براى صاحبان مزاج گرم خوب نیست ، و خوردن من در شكم خالى ناراحت كننده مى باشد مخصوصا نباید ترشى مرا در موقع گرسنگى خورد، بلكه بهتر است ، آنرا در نیمه دوم غذا، یعنى موقعى كه التهاب گرسنگى خوابید همراه با خوراك تناول نمود. مربا و ترشى من ، براى تقویت معده اثرى نیكو دارد.
زبان خوراکیها
دکتر غیاث الدین جزایری