رقابت هسته ای

تشنج زدايي هسته اي

نشستهاي مربوط به مذاکرات و محدوديت هاي سوق الجيشي(SALT1) در اوايل دهه 70 ميلادي ادامه يافت و تا قبل از مي 1972 دو طرف يک سري عهد نامه هايي را شامل عهد نامه موشک ضد بالستيک(ABM) امضا کردند. محدوديتهاي موشک ضد بالستيک يک بند مهم در اين عهد نامه به شمار مي رفت. اگرچه آنها نوعي سيستم هاي دفاعي بودند،اما در اختيار داشتن تعداد زيادي از اين موشکها در واقع ترغيب کننده تجاوز يا يورش بود.

يکي از پيشرفت هاي آمريکا در تکنولوژي سلاح هاي اتمي در طول اين دوره MIRVS بود؛ موشکهاي انفرادي که مي توانستند چندين شهر را با کلاهک هاي هسته اي گوناگون هدف بگيرند.MIRVS مي توانست به آساني به محدوده سيستم دفاعي که تنها شامل دو سايت موشک ضد بالستيک بود ،فائق آيد. عهد نامه ABM هرگز اين ابتکار را مورد خطاب قرار نداد و در طي دهه 70 آمريکا و ايالات متحده بيش از دوازده هزار سلاح هسته اي را به انبارهاي خود افزودند. در اواخر دهه 70 ميلادي تنش هاي ميان آمريکا و روسيه يک بار ديگر بالا گرفت. سري دوم مذاکرات در سال 1979 با امضاي موافقت نامه SALT 2 که MIRVS را به رسميت مي شناخت و همچنين محدوديت هايي را که شامل حد اکثر سلاح اتمي که يک کشور مي تواند داشته باشد و يا محدوده اي که تکنولوژي يک کشور بتواند به آن سمت حرکت کند را مشخص مي نمود.

پايان يافتن اين دهه نيز همچنان با يک خوف و يک وحشت همراه بود اما با گذشت زمان ثبات نسبي برقرار شد.

منبع:WWW.howstuffworks.com