اصطکاک حتی در خلاء

قدرت این تاثیر به ساختار و اندازه جسم بستگی دارد. اجسامی مانند طلا که خواص الکترونیکی شان مانع از جذب راحت امواج الکترومغناطیسی توسط آنها می شود، ممکن است کمتر سرعتشان را از دست بدهند. اما ذرات کوچک و با چگالی کم که تکانه زاویه ای کمتری دارند، به طرز چشمگیری سرعت خود را از دست می دهند.

نرخ کاهش سرعت همچنین به دما وابسته است. هر چه محیط گرم تر باشد، فوتون های مجازی بیشتری تولید و نابود می شوند. در دمای اتاق حدود ۱۰ سال طول می کشد تا یک ذره گرافیتی ۱۰۰ نانومتری که در فضای بین ستاره ای فراوان است، یک سوم سرعت اولیه خود را از دست بدهد.

در دمای ۷۰۰ درجه سانتی گراد که متوسط دمای نواحی گرم عالم است، این کاهش سرعت تنها ۹۰ روز طول می کشد، اما در مناطق سرد فضای بین ستاره ای این مدت به ۲۷ میلیون سال هم می رسد.

اما چطور می توان این اثر را در آزمایشگاه اندازه گرفت؟ مانخاواساس می گوید که چنین آزمایشی نیازمند یک خلاء فوق العاده و یک لیزر با دقت بالا برای به دام انداختن نانوذرات است؛ شرایطی که ایجاد آن سخت است اما دستیابی به آن در آینده نزدیک امکان پذیر است.

جان پندری از کالج سلطنتی لندن این بررسی ها را «کار ظریفی» می خواند که حتی می تواند منجر به درک عمیقی در خصوص این موضوع شود که آیا اطلاعات کوانتومی اصولا نابود می شوند یا خیر.

به گفته وی فوتون های واقعی که در طی فرایند کاهش سرعت ساطع می شوند، باید حاوی اطلاعاتی در خصوص وضعیت کوانتومی ذرات چرخان باشند.

وی می گوید: « این یکی از اندک فرایندهای پایه ای است که چیزی را که یک انرژی مکانیکی کلاسیک خالص به نظر می رسد، به یک وضعیت کوانتومی با همبستگی بالا تبدیل می کند.»