حسگر باران

حسگرهای خودرویی

در ۱۹۸۵، شرکت جنرال موتورز در یکی از مدل های کادیلاک خود، نوعی کلید حسگر آب را مورد آزمایش قرار داد. این کلید در مواجهه با آب یا باران، از خود واکنش نشان می داد و باعث به حرکت درآوردن موتورهای الکتریکی متصل به آن می شد. تندی و کندی حرکت این موتورها بستگی به شدت باران و حجم آن داشت.

در ۱۹۹۶ این شرکت نوعی دیگر از حسگرهای خود را به بازار معرفی کرد. این حسگرها همان برف پاک کن شیشه جلوی خودرو است که به صورت اتوماتیک یا دستی به بازار عرضه شده و به «برف پاک کن های هوشمند» معروف شده است.

حسگرهای مدرن امروزی، براساس انعکاس نور طراحی می شوند. این حسگرها نور مادون قرمز را با زاویه ۴۵ درجه از داخل خودرو، بر روی شیشه جلو تابنده و انعکاس آن را اندازه گیری می کنند. اگر بازتاب یا انعکاس آن با مقدار نور تابیده شده متفاوت باشد، به برف پاک کن دستور فعالیت می دهند. سرعت حرکت برف پاک کن، بستگی به بازتابی دارد که حسگر از شیشه دریافت کرده است.