چگونه نجوم را آغاز کنیم؟

منظومۀ شمسی و ورای آن

زمین و دیگر سیاره ها، همگی به دور خورشید در گردشند. سه سیارۀ صخره ای دیگر همانند زمین وجود دارد: عُطارد، زهره و مریخ. عُطارد سیارۀ کوچکی است که بسیار به خورشید نزدیک است و به سختی می توان آن را در هنگام طلوع و غروب خورشید دید. زهره را هم می توان در هنگام طلوع و غروب خورشید و در نزدیکی آن مشاهده کرد. این سیاره پس از خورشید و ماه درخشان ترین جرم آسمانی است. مریخ هم هنگامی که در بهترین حالت دید، یعنی مقابله، قرار دارد درخشان است (مقابله، حالتی است که سیاره در یک سمت زمین و خورشید در سمت دیگر زمین قرار می گیرد و در نتیجه سیاره کم ترین فاصله را با ما در این حالت دارد. مریخ در هر ۲۳ ماه یک بار در حالت مقابله قرار می گیرد). مشتری و زحل هم که از غول های گازی هستند، در آسمان پرنور هستند. ولی دو سیارۀ گازی دیگر، یعنی اورانوس و نپتون کم نورتر هستند و تنها می توان آن ها را با کمک دوربین دوچشمی و یا تلسکوپ مشاهده کرد.

دنباله دارها همواره در منظومۀ شمسی وجود دارند ولی بیشتر آن ها آن قدر کم نورهستند که بدون تلسکوپ دیده نمی شوند. به ندرت دنباله داری آن قدر نورانی می شود که بتوان آن را با چشم غیرمسلح رؤیت کرد، شاید در هر دهه یک یا دو دنباله دار.

در ورای منظومۀ شمسی، ستاره ها قرار دارند که چندین سال نوری با زمین فاصله دارند. این اجرام در ابرهای گازی پهناوری به نام "سحابی" متولد می شوند (همانند سحابی شکارچی. تنها سحابی ای که با چشم غیرمسلح قابل رؤیت است). گروه ستاره های جوانی مثل خوشۀ پروین، "خوشۀ باز" نامیده می شوند. نوع دیگری از خوشه ها، خوشه های کروی نام دارند که میلیاردها سال سن دارند و شامل ده ها هزار ستاره در محدوده ای کروی شکل و به ابعاد چند صد سال نوری می شوند. درنهایت، در ورای مرزهای کهکشان راه شیری کهکشان های دیگری چون کهکشان آندرومدا قرار دارند که مانند جزیره هایی مملو از ستاره در فضا هستند؛ هر کدام یک راه شیری هستند.