پرسش و پاسخ مهدوی

 اگر كسي واقعا امام زمان (عج ) را ببيند وآن را بازگو كند, آيا جزو مدعيان دروغ گو محسوب مي شود؟

» در اين زمينه به مطالب زير توجه نماييد:

      الف: آن كس كه به يقين امام را ببيند و در اين موضوع شك و شبهه نداشته باشد، جزو مدعيان دورغينى كه توقيع شريف بدان اشاره دارد ، نيست و اگر موضوع ملاقات يا ديدار خود را براى ديگران بازگو كند دورغگو و مدعى به معناى مذموم محسوب نمى شود. منتها در اينجا دو مطلب است كه بايد بدان ها توجه شود:

      اول: چگونگى رسيدن به يقين است. برخى سريع و بدون پشتوانه علمى به يقين مى رسند و به دليل سادگى بيش از حد يا خوش قلبى فريب ديگران را مى خورند و براى خود و ديگران دچار زحمت مى شوند. به عبارت ديگر حصول و دست آورى يقين و قطع مشكل است و كسى كه مدعى رسيدن به چنين علمى است بايد با اعتقاد راسخ حكم كند كه حتما و بدون شبهه امام را ديده يا صداى ايشان را شنيده است و احتمال هيچ گونه خلاف و شكى نيز در علم خود ندهد. يعنى يقين او دو صورت داشته باشد.

      اولاً حكم جزمى به ديدار يا شنيدن صداى مبارك امام داشته باشد.

      ثانياً احتمال نديدن روى يا نشنيدن صداى امام را در آن زمانى كه مدعى است، محال بداند. و محال بداند كه چنين رخدادى اتفاق نيافتاده است. وگرنه علم او اعتقاد جازم ثابت و يقينى نيست و اگر شك نباشد ، حداكثر ظن و گمان است كه بدان اعتنايى نيست . ملاحظه مى كنيد كه رسيدن به يقين ديدار يا شنيدار بسيار مشكل است.

      دوم: آنكه به يقين رسيد به اينكه چهره دلرباى حضرت«روحى فداه» را ديده يا صداى دلكش ايشان را شنيده است، اگر اين ديدار يا شنيدار را بيان كرد، دورغگو نيست. اما سيره و روش علماء و بزرگانى كه به شرف مشاهده و ديدار نائل آمده اند، چنين بوده كه جريان را براى ديگران بازگو نمى كردند. همچون سرى نزد خود نگه مى داشتند و چه بسا بنا به دلايلى اين راز از پرده برون مى افتاد. دليل اين امر هم جلوگيرى از سكه هاى تقلبى اى است كه توسط مدعيان دورغين (متمهديان) ضرب مى شود تا از نا آگاهى و علاقه ومحبت برخى از شيعيان نسبت به حضرت به نفع مطامع خود استفاده كنند.

      ب: مسلما اگر كسى ادعاى نيابت خاصه داشته باشد، كذاب است و بايد با او برخورد كرد. اما آنكه مدعى ديدار است بدون اينكه ادعاى ديگرى داشته باشد، اگر فردى است كه در جامعه به صلاح و درست گفتارى و درست كردارى شناخته شده است، و نيز فرد ساده انديش و ساده لوحى نيست، تكذيب او لزومى ندارد . كار آنها مذموم نيست، اما توصيه شده كه باز گو نكند و حق اين است كه «آنان كه خبرشد، خبرى باز نيامد». چنانچه گفتيد بين ديدن و ملاقات و ارتباط تفاوت است .

      ج: باب مفاعله براى بيان شركت دو يا چند نفر در يك كار است، مثل مشاعره كه به معناى شعر براى هم خواندن و شركت دو يا چند نفر در مسابقه شعر خوانى است. مشاهده هم به معناى هم ديگر را ديدن است. «ال» بر سر مشاهده آن را از حالت نكره بودن در مى آورد و معرفه مى كند و اشاره به كارى دارد كه براى شنونده شناخته شده است.

 مثلا در جايى كه مى گويند: مشاهده به مطلق ديدن يكديگر اشاره دارند، اما در «المشاهده» به ديدارى خاص اشاره دارند. اما باب تفعيل به معناى تعديه است. يعنى فعل بجز فاعل به مفعول نيز نيازمند است. مثلا اگر گفته شود كه «فرح زيد» معنايش اين است كه «زيد خوشحال شد« اما اگر گفته شود: «فرح بكر زيدا» يعنى بكر زيد را خوشنود كرد. اما «مدعى» اسم فاعل باب افتعال است، كه به معناى معناى ادعا كننده و خواهان است كه مردم را از حال خود آگاه و با خبر مى كند و مدعى چيزى مى شود. اين ادعا مى تواند درست و صادق باشد و مى تواند نادرست و كاذب باشد. اما مشاهده اى كه واقعا رخ داده باشد، حتما درست است.

      د: روايت مى فرمايد: «سياتى شيعتى من يدعى المشاهده الا فمن ادعى المشاهده قبل خروج السفيانى و الصيحه فهو كذاب مفتر» به زودى از ميان شيعيان كسانى مدعى مشاهده مى شوند. اما ادعاى مشاهده پيش از خروج سفيانى و صيحه (درباره علائم ظهور به كتاب «عصر ظهور» سابق الذكر مراجعه كنيد. ).

      دروغگو و دروغ باف است. برخى با استناد به اين توقيع شريف و احاديث مشابه هرگونه ديدار و مشاهده اى را نفى و تكذيب كرده اند. اما با دقت به متن روايت و روايات ديگر و همچنين روش علماى گذشته روشن مى شود كه روايت درصدد تكذيب افرادى است كه بنا دارند با ادعاى مشاهده، خود را با حضرت مرتبط بدانند و ادعاى نيابت خاصه از جانب حضرت داشته باشند و بخواهند با دعوى مشاهده و شرفيابى، خود را واسطه بين امام و مردم معرفى كنند و ممكن است مراد، نفى ادعاى اختيارى بودن شاهده و ارتباط باشد؛ يعنى، اگر كسى ادعا كند كه مى تواند هرگاه اراده و اختيار كند خدمت امام شرفياب شود يا با امام ارتباط پيدا كند؛ چنين ادعايى در عصر غيبت از هيچ فردى پذيرفتنى نيست و كسانى كه يك يا چند بار هم ارتباطى پيدا كرده اند به اختيار و اراده خودشان نبوده است، (امامت و مهدويت، آيت الله صافى گلپايگانى، پاسخ به ده پرسش، ص 65).

      خلاصه كلام اين كه امام(ع) نفى ادعاى دورغين افرادى را مى كنند كه سخنانشان صرف ادعاست. اين افراد راه به ساحت مقدس امام ندارند و فقط اهل ادعا و گزافه گويى هستند.

      مدعى خواست بيايد به تماشاگه راز دست غيب آمد و بر سينه نامحرم زد چنين افرادى نامحرمان كوى اسرارند.
       زيرا: آن مدعيان در طلبش بي خبرانند آنان كه خبر شد خبرى باز نيامد.