پرسش و پاسخ مهدوی

آيا نيازهاي فيزيولوژيك امام زمان(عج)نظير خواب ،مانع از فيض بخشي ايشان نمي شود؟

» همه موجودات عالم امكان آيات و نشانه هاى حضرت حق اند. و هر كدام به قدر وسعت وجودى ايشان نشانگر اسماء و صفات خداى سبحان مى باشند و در آئينه وجودى هر موجودى مى توان جلال و جمال حضرت پروردگار را مشاهده نمود.

 هر كه را حسنى بود آئينه دار روى اوست اما بعضى موجودات آيت و نشانه بودن شان بسيار محدود و ضعيف و بعضى ديگر بسيار گسترده و وسيع. و حضرات معصومين(ع) چون واسطه فيض اند و رابطه بين عالم غيب و شهود و لذا آئينه تمام نماى اسماء و صفات حضرت حق اند.

 «من والاكم فقد والى الله و من عاداكم فقد عادى الله؛ هر كه شما را دوست دارد خدا را دوست داشته و هر كه با شما دشمنى ورزد با خدا دشمنى كرده»، (ر.ك: زيارت جامعه كبيره). همان گونه كه در آئينه مى توان صورت اشياء را مشاهده نمود در آئينه وجود معصوم مى توان جلوه اسماء و صفات خداوند متعال را نگريست.

 البته منظور از مشاهده حضرت حق رؤيت حسى و بصرى نيست چرا كه پروردگار نه جسمانى است و نه محسوس بلكه غرض اين است كه انسان كامل (معصوم) جلوه و مظهر جلال و جمال پروردگار است آنهم به كاملترين وجه از اين رو در هيچ آينه و مرآتى بهتر از مرآت انسان كامل نمى توان حق را مشاهده كرد.

 از اين رو امام على(ع) فرمود: «براى خداوند هيچ آيت و نشانه اى بزرگتر از من نيست»، (ر.ك: نورالثقلين 5/491/5). و چون حضرات معصومين(ع) نور واحدند و به تعبير بلند زيارت جامعه كبيره «انّ ارواحكم و نوركم و طينتكم واحدة؛ بدرستيكه ارواح شما و نور و طينت شما يكى است».

اين حكم حضرت اميرالمؤمنين(ع) نسبت به بقيه حضرات معصومين نيز جارى است. ازاين رو وجود تابناك و مقدس حضرت ولى عصر(ع) عظيم ترين آيت و نشانه پروردگار است.

ـ شخصى براى ديدار با امام باقر(ع) به منزل ايشان مراجعه كرد و پيش از اجازه ورود به كارى نامحرمانه اقدام نمود. حضرت امام باقر(ع) از درون اتاق خويش بر او بانگ زدند و با سرزنش اجازه ورودش دادند.

 اين شخص دست و پاى خود را گم كرد و در محضر امام عرضه داشت: به خدا سوگند نظر گناه آلودى نداشتم و تنها مى خواستم بر يقين خود نسبت به علم و آگاهى شما بيفزايم. امام باقر(ع) پس از تصديق سخن او فرمودند: آيا مى پنداريد كه اين ديوارها چنانكه مانع ديد شماست. از مشاهده ما نيز جلوگيرى مى كند؟! اگر چنين باشد تفاوتى ميان ما و شما نخواهد بود. آنگاه امام آن شخص را از تكرار چنان عملى برحذر داشتند، (ر.ك: بحارالانوار، ج 46، ص 249، ح 40).

      امام صادق(ع) از پدران بزرگوار خويش نقل مى كنند كه امام على(ع) فرموده اند: دين و امام دو برادر و همتاى هم اند كه هيچ يك بدون ديگرى سامان نمى يابد. اسلام پايه و اساس نظام حكومتى و امام پاسدار آن است.

پس اگر اسلام نباشد هرگونه بنيان و بنيادى از اساس ويران است و اگر اسلام باشد و نگاهبان و پاسدار نداشته باشد ضايع و نابود مى شود. هم از اين روست كه وقتى آخرين حجت خدا و پاسدار دين. قائم آل محمد(ص) رحلت كرده و رخت بسوى دوست مى كشد اثرى از اسلام باقى نمى ماند و آنگاه كه از اسلام اثرى نماند بساط دنيا به كلى برچيده مى شود، (ر.ك: منتخب الاثر فى الامام الثانى عشر، فصل دوم، باب 29، ص 273).

      و اصولاً امام، محورى است كه حق در همه زمينه ها بر مدار او مى گردد و آن حق محورى كه درباره ى امام على(ع) آمده است و صف مشترك همه انبياء، اولياء و اهل بيت رسول خدا(ص) است، (ر.ك: صورت و سيرت انسان در قرآن، آيت الله جوادى آملى، ص 368).

 حال در مورد امام على(ع) وارد شده است كه: «على عمود الدين؛ على ستون دين است»، (ر.ك: كافى، ج 1، ص 294، ح 3). و اينكه دين باقى است بدليل اين است كه ستون و عمود آن زنده و حى است و هيچگونه غفلت و سهو و فراموشى براى آن وجود مبارك عارض نمى گردد.

 چرا كه اضطراب و تزلزل در عمود دين مساوى است با درهم ريخته شدن شيرازه دين. ـ در زيارت روز جمعه خطاب به امام زمان(ع) مى خوانيم «السلام عليك يا عين الحيوة؛ سلام بر تو اى چشمه حيات و زندگى».

 آيا ممكن است چشمه حيات همه موجودات عالم امكان بخاطر غفلت و فراموشى دچار خشكى گردد؟ ـ و باز در زيارت روز جمعه مى خوانيم: «السلام عليك يا عين الله فى خلقه؛ سلام بر تو اى ديده ى الهى در ميان خلق». آيا ممكن است ديده ى حضرت حق را خواب فرا گيرد؟! در نهايت مى گوييم: حقيقت ائمه همان ارواح مطهر آنان است (كه حقيقت هر انسانى به روح اوست) پس كمالات مطرح شده نيز متعلق به اوج آن حضرات است و جسم مادى هر چند به خواب مى رود ولى روح آنان بيدار است و علم الهى به اشياء مختلف دارند.