لطایف زیبای تاریخی

اول همسایه بعد خانه
امام مجتبی(ع) می‌گویند: در دوران كودكی، شبی بیدار ماندم و به نظاره‌ مادرم زهرا(س) در حالی كه مشغول نماز شب بود، گذراندم.
پس از آنكه نمازش به پایان رسید متوجه شدم كه در دعاهایش یك‌یك مسلمین را نام می‌برد و آنها را دعا می‌كند، خواستم بدانم كه درباره‌ی خودش چگونه دعا می‌كند.
اما با كمال تعجب دیدم كه برای خود دعا نكرد.
فردا از او سؤال كردم: چرا برای همه دعا كردی، اما برای خودت دعا نكردی؟
فرمود: یا بُنَی! الجار ثم الدار.
پسرم! اول همسایه بعد خانه!