قطعات ادبی

نماز
نماز و نیایش، نشانه خضوع جان در برابر جانان است.
در معبد بزرگ هستی، كسی كه به عبادت هستی آفرین نپردازد، از سنگ هم بی احساس تر است.
آنان كه در برابر عظمت خدا، ركوع و سجود نكنند، در برابر بندگانی مانند خود حقیرانه به خاك خواهند افتاد.
نماز، حضور موسای نیاز در طور رحمت و میقات نور است.
پیمودن راه دراز «خاك» تا «خدا»، با بال نماز و پرواز عشق میّسر است.
نماز جمعه، مغناطیس دلهایی است كه جذب معنویّت می شوند.
نماز گزاران جمعه، همچون قطره‎های پاكی به هم می پیوندند و اقیانوسی از انسانهای خدا جوی پدید می آورند.
جمعه و جماعت، «اهرم قدرت» مسلمانان است.
نماز جماعت، «محور وحدت» و «معیار محبّت» است.
«نماز»، دل را با صفا، اندیشه را زلال، امید را افزون، عشق را جهت دار، جهت را خدایی و زندگی را پاك از گناه و زشتی می سازد.
نماز، برنامه بندگی و كتاب نیایش است.