قطعات ادبی

عبّاس بن علی علیهِ السّلام عبّاس بن علی علیهِ السّلام[1]
عبّاس اسوه فرماندهان و الگوی پرچمداران است، در وفا و اخلاص، در ایمان و جهاد، در استقامت و پایمردی، در فتوّت و جوانمردی، در اطاعت از امام خویش، ودر هر خصلت نیك و صفت ارزشمندی كه كرامت یك انسان به آن بسته است.
آن سردار فداكار، با لبی تشنه، پا به فرات گذاشت، امّا جوانمردی و وفایش نگذاشت كه او، آب بنوشد و «امام» و اهل بیت و كودكان، تشنه باشند، خود از آب ننوشید، و فرات را تشنه لبهای خویش نهاد، و... دست عطش فرات، دیگر هرگز به دامن وفای عبّاس نرسید!
این ایثار را كجا می توان یافت؟ این همه فداكاری مگر در واژه می گنجد؟
دستان اباالفضل علیهِ السّلام قلم شد، و این دستها، برای آزادگان جهان، عَلَم گشت.
عبّاس، علمدار كربلاست، و سقّای لب تشنگان و تشنه شهادت و كشته راه «وفا».
آموزگار عشق و وفاست، والهام بخش صبوری و ایثارگری و بزرگواری.
نمونه بارز روح بلند و خدایی یك جان بر كف عاشورایی است، كه نگاه علی بر نگاهش گِره خورده وروح علوی و شور حسینی در جان و سر و سینه اوست.