قطعات ادبی

شهدای انقلاب و جنگ
ما بودیم و شهیدان، این گلهای بی خزان بوستان ایمان، كه در پاییز هم طراوت بهار را داشتند،
ما بودیم و لاله‎های گلچین شده، كه به مهمانی خدا رفتند،
ما بودیم و جانبازان، این زخمیان تیغ شهادت و اسماعیلهای از منا برگشته، شهیدان در كربلای ایران، حسین گونه با خدا معامله كردند و سرفراز شدند و در بزم حضور، از دستِ ساقیِ ملكوت، جام شهادت نوشیدند و بر سفره عاشورا، مهمان ابا عبدالله علیه السّلام شدند.
شهدا، در كربلای حماسه و شهادت، ندای دعوت حسینی را با گوش دل شنیدند و با پای جان به ضیافت نور شتافتند، خلوص، رنگ جهادشان بود و ایثار، نشان ایمانشان.
پاكبازان شهید، از فرات عشق و زمزم ایمان سیراب شدند و نقد جان در كفِ اخلاص گرفته، با جهاد و شهادت، به محضر خداوند، باریافتند.
پاسخگویان دعوتِ حسین زمان در كربلای خونین ایران، طومار زندگی خود را باخون امضا كردند و نماز سرخ عشق را با سلام شهادت به پایان رساندند.
شهدا، با تكبیر ایمان، در «محراب جبهه» به «نماز عشق» ایستادند و «قنوت قرب» شان به «سلام شهادت» متصل شد و اسماعیل گونه در قربانگاه حق و صدق، فدای قرآن شدند و به عاشوراییان پیوستند.
در مكتب سرخ شهادت، قلم «سلاح» است و سرمشقها «خط خون» و جبهه، «كلاس درس» و حسین، «آموزگار شهادت».
شما شهیدان، دیباچه شرفید، نامتان، نگین زینت بخش حلقه عاشقان است. شما، شمع جمع مایید، فروغ بی‎انتهایید، زنده جاوید، شمایید، تفسیر حیاتید، پشتوانه انقلابید، شفیع مایید.
هر كوچه كه به نام شما آذین یافته، عطر شهادت دارد.
هر معبری كه تصویر شما بر آن نقش بسته، آگهی «بهشتی شدنِ» شماست. هر دفتری كه یادی از شما را در بر دارد، گلبرگ صداقت و ایثار است.
«مطهّری»، كه طهارت بخش اندیشه ها و جانها بود، به دیدار حق شتافت،
«مفتح»، كه فتحی دیگر كرده بود و گشاینده راهی نو در ذهن نسل انقلابی مسلمان بود، شهیدشد،
«قاضی طباطبایی»، سنگر دار انقلاب در تبریز، به لقاءِ الله پیوست،
«بهشتی مظلوم»، كه سیدالشهدای انقلاب ما بود، با هفتاد و دو تن از یارانش در كربلای حزب جمهوری اسلامی، به شهادت رسید.
«رجایی»، رئیس جمهور شهیدمان، كه رجای این امّت بود، ما را به سوگی دردمندانه نشاند،
«باهنر» ،كه هنر خوب زیستن و خوب مردن را در تشیع آموخته بود، به شهید بهشتی پیوست،
«چمران»، سردار بزرگ اسلام، نیز غمی دیگر بر دل ما گذاشت،
«قدوسی»، كه همیشه راه قدس و تقوا نشانمان می داد، شهید «داد» شد وبه ملأ اعلی پیوست،
«مدنی»، مردی از مدینه ایمان، شهید نماز خونین عشق، در محراب جمعه معراج كرد،
«هاشمی نژاد»، كه زبان گویای اسلام و پیام رسان خون شهیدان بود، به دیار یار، سفر كرد،
«دستغیب»، آموزگار اخلاق و وارستگی، در راه نماز جمعه، به عرش پرواز نمود،
«ربّانی شیرازی»، در یك هجرت، جهت نگهبانی از قانون و شریعت، جان خود را فدا كرد،
«صدوقی»، كه مظهر صداقت و صفا بود، به ملكوت خدا رفت،
«اشرفی اصفهانی»، كه شرافت آموز ما و شرف بخش دین بود، شهید شد.
صبر بهشتی مظلوم، كوهها را از جای می كند.
تحمل شهید رجایی، در كلمه نمی گنجید.
خروش افشا گرانه هاشمی نژاد، هرگز نمی خفت و فرو نمی نشست.
تلاشهای صادقانه صدوقی، قطع نمی شد.
«عرفان مدنی» و «تزكیه دستغیب» و «استواری اشرفی» زبانزد بود.
در نماز عشق، خدا را خواندند و در سجده خون، بهشت طلبیدند و بهشتی شدند.
با گوش دل ندای دوست شنیدند وبا پای جان به ضیافت حق شتافتند.
خلوص، رنگ جهادشان بود و ایثار، نشان ایمانشان.روحشان در جوار خدا و راهشان پیش پای ماست.
شهدا، در كربلای جبهه‎ها، حسین گونه با خدا معامله كردند و سرافراز شدند، قامت استوارشان در خون نشست تا قامت اسلام و انقلاب استوار بماند.