قطعات ادبی

روزه و رمضان
رمضان دعوتی است معنوی و تو میهمان عرش خدایی.
رمضان، فرصت استفاده از «نفحات رب» است.
رمضان، موسم «عبادت» است و عبادت، غذای روح است.
رمضان، فصل مناجات و دعاست. و دعا، نردبان تعالی جان است.
رمضان، دوره تزكیه و تهذیب و تربیت و ساختن و مقاومت كردن و تحمّل نمودن و چشیدن است.
رمضان، بهار جانهای خداجوست و باران كرامتِ «شهرالله»، روز و شب بر كویر دلها می بارد و یاد خدا، صفا بخش دلهای عاشقان شب زنده‎دار است.
شبهای رمضان، از شام تا سحر، دل را در چشمه زلال یاد خدا و اولیاء خدا شستشو دهیم و مشتی از بركاتِ آسمانی این ماه برداریم.
در خلوت بیداران شب زنده‎دار، دستی به دعا و چشمی به امید، به سوی خدای غفار بگشاییم و در شبهای قدر، بستر خواب را جمع كرده، مائده طیّبات ذكر مدایح و مراثی خاندان عصمت و طهارت بگسترانیم و در نای نیاز، نجوای عارفانه سر دهیم.
رمضان را باید «آیینه»‎ای بسازیم. پیش رویمان، تا در آن، چهره باطن و سیمای اخلاق خویش را به تماشا بنشینیم،
رمضان برای ما كلاس است. در همه زمینه‎ها، و در رابطه با «خدا» و «خود» و «مردم» و «مكتب».
رمضان، ماه ضیافت خدا است. خداوند میزبان است و بندگان او مهمان، و نیایش و قرب وسیله پذیرایی. و قلبهای روشن، فدیه بندگان به آستان خداوند است، و دیدگان اشكبار و دلهای امیدوار، سرمایه عابدان .
رمضان، ماه گریز از خویش و التجاءِ به خدا است. فصل بازیابی خود گمشده است. ایّام تقویت اراده، و مالك نفس شدن مهار زدن به تمنیّات است.
رمضان، ماه «قرب» است، ماه «یافتن» و «رسیدن» است.
رمضان، فرصت مناسبی برای محاسبه و به خود پرداختن و به خدا رسیدن است. لحظه لحظه اش، از هر روز و شبش باید سود برد. رمضان ، فرصتی برای «خود سازی» است تا بذر «جان» را درمزرعه «لحظات»، «ایّام» بارور كنند و با آب «اخلاص»، آن را برویانند و به ثمر برسانند.
رمضان فراغتی است و موسمی برای انس و خلوت، وفصل یاد و مناجات است.
رمضان، ماه هجرت از «سیّئات» به «حسنات» و ماه گسستن از«خود» و پیوستن به«خدا» است.