قطعات ادبی

رزمندگان اسلام
پیكار ما، از زمزم«ولایت فقیه» سیراب می شد.
سنگر نشینان ما، از دم مسیحایی حضرتِ«روح الله» دلگرم و سرزنده بودند.
رزمندگان، كوثر نوشِ قیامت عشق و ایثار بودند، و... سجّاده‎شان،: «تربت شهادت»، و غسل شهادتشان، از «فرات اشك»، وضوی نماز عشقشان، از چشمه «خون»... .
آن مسند نشینان قدس، آن مقرّبان بزم حضور، آن از جان رستگان و به جانان رسیدگان، آنان كه «خود» را با «خدا» سودا كردند و با نقد جان، «هستی جاوید» خریدند.
درباره آنان چه می توان گفت؟
هر كدام، یلی بودند، در عرصه گاه رزم، آموزگاری بودند، در كلاس فداكاری، اسوه‎ای بودند، در تلاش و تحرّك و تعهد وتقوا.
اینان چه دیده‎اند كه ما ندیده‎ایم؟
چه خوانده‎اند كه ما نخوانده‎ایم؟ چه می دانند كه ما نمی دانیم؟
اینان، قبل از شهادت، شهیدند. از چهره‎هایشان معلوم است كه شهید خواهند شد.
اینان كه با خون، وصیتنامه می نویسند، اینان كه با خون، شعر فتح می خوانند و سرود پیروزی می سرایند، اینان كه در بستری از خون می خوابند و خواب شهادت می بینند، اینان كه غسل شهادت می كنند.
كه پیوسته با یارند و او را می ستایند،
اینان كه زمزمه «یا رب، یا رب» شان جبهه‎ها را معطر كرده است،
اگر خدا اینان را پیروز نكند پس چه كسانی را پیروز سازد؟
اگر امداد‎های غیبی، به سراغ اینان نیاید، چه كسانی شایسته آنند؟
اگر اینان پیروز نیستند، پس چه كسانی پیروزند؟
اینان مهاجران دیار نورند، مسافران وادی عرفان، سالكان طریق معنی.
اینان، طائران خونین بال ابدیت‎اند.
در كربلا‎های مكرر و عاشورا‎های مجدد ما، كسانی پیدا شدند، عاشق، از تبار قبیله «ثارالله»، كه مصلِح مسلّح بودند، و... عارفان مجاهد، و سنگر نشینان زاهد، و شیران روز و عابدان شب، قهرمانان نبرد و نیایش، مظاهر «خشم» و «عطوفت»، مردان«اشك» و «آهن»! عاشق شهادت بودند. در جبهه‎ها حسین علیه السّلام را یاد می كردند، و در شب‎های حمله، نماز شب می خواندند و جان را در آبشار زلال «ذكر»، شاداب می ساختند و قبل از شروع عملیات، دعای كمیل و توسل را زمرمه می كردند.
یاران دین خدا بودند، كه ایمان و ایثار را از كلمه به صحنه و از كتاب به میدان آوردند ودر سالهای جنگ، در مدینه ایران ، هجوم احزاب شرك و نفاق را دفع نمودند واز جهاد كه دری گشوده به سوی بهشت است، استقبال كردند.