قطعات ادبی

تهاجم فرهنگی
در هجوم نظامی، طمع به خاك است و زمین، در شبیخون فرهنگی طمع به اخلاق است و دین.
در هجوم نظامی، دشمن اعلام جنگ و دشمنی می كند ومهاجم فرهنگی اعلام دوستی! آنجا درگیری با دشمن در مرزهاست، اینجا آسیب از حمله دشمن درون خانه هاست.
هجوم نظامی یك ملّت را مقاوم تر می سازد و هجوم فرهنگی سست تر می سازد. آنجا جنگی آشكار است، اینجا غارتی پنهانی.
شاید لباس را زود به زود بشود عوض كرد و خانه را فروخت، ولی«فرهنگ و اخلاق»‌، هویّت ماست. نباید به این زودی شخصیّت و هویّت خود را بفروشیم.
زمینه «تهاجم بیگانه»، «هجوم پذیری خودی» است.
نخستین خاك‎ریزی كه مهاجمان فرهنگی فتح می كنند، «اعتماد به نفس» و «اعتقاد به خدا»ست. عقب نشینی ازسنگر«خداترسی» و«معاد اندیشی»‌، همه پایگاههای ارزشی را به دشمن تسلیم می كند.
برای مقاومت در برابر سیل تهاجم فرهنگی، باید«سدّ ایمان» زد و از «مرزعقیده» نگهبانی كرد.
«خود» باختگان در برابر فرهنگ بیگانه، براحتی«خدا» را هم می بازند.