قطعات ادبی

امام زمان علیه السّلام
یاران مهدی را باید در میان سلاح بردوشان و كفن‎پوشان و جان بر كفان و مبارزان و سنگرنشینان و خدمتگزاران به این انقلاب، و تقویت‎كنندگان سپاه دین، و حرمت‎گزاران به خون و خانواده شهیدان یافت.
نه در ساكتان و بی‎تفاوتان! و نه در رفاه‎زدگان و عافیت طلبان.
یا مهدی! كدام «حضور»، چون «غیبتِ» تو، زمان و تاریخ را آكنده است... ؟!
حاضرترین حاضران، به گرد پای «حضور غایبانه»ات نمی رسند.
ای معنیِ حضور در غیبت! ای مفهومِ غیبتِ حاضر، ای مجمعِ غیبت و شهود!
كدام نماز شب است كه بی یاد تو بر پاست؟
كدام اشك شوق و سوز دل است كه نشان از تو ندارد؟
كدام وصیّت نامه شهید است كه خالی از اسم عزیز توست؟
مگر می شود دعای كمیل و توسّلی بی یاد تو سر شود؟
او «وارث» است، وارث دین محمّد و خطّ سرخ شهادت.
او «قائم» است، ایستاده و استوار و پا بر جا، تا جهانی را به قیام حق‎طلبانه وا دارد.
او «بقیه الله» است، یادگاری از خطّ امامان و ذخیره‎ای از سوی خدا.
او «منصور» است، یاری خدا و نصرت مؤمنین را پشت سر دارد و بر جباران پیروز خواهد شد.
او «ثائر» است، انقلابی، برانگیخته و برانگیزنده. او«منتقم» است، خونخواه حادثه كربلا و انتقام گیرنده خون شهیدان و خون سیدالشهدا.
او«صاحب الزّمان» و «صاحب الامر» است، او «ولی عصر» است. زمین و زمان، امر و فرمان در اختیار اوست. «حجت الله» است و «خلف صالح». مهدی امّت است. هدایت یافته‎ای هدایتگر، راه یافته‎ای راهنما.
هم هادی است، هم مهدی، راهشناسی خبیر و راهبانی مطمئن و راهنمایی دلسوز. سلام بر مهدی، انتظار سبز دورانها، آرمان مجسّم عدالتخواهان، چلچراغ روشن شبستان تاریخ، روشنگر زمین و زمان، مردِ برگزیده اعصار، ذخیره جاویدان الهی و نوید بخش صبح در شب انتظار.