ليست شهداي دفاع مقدس (ض)

احمد ضيايي‌فرد در يکي از روزهاي بهاري سال 1339 در خانواده‌اي مذهبي ديده به جهان گشود. در جواني با مباني اعتقادي و مذهبي آشنا شد و اهداف والاي اسلام را سرلوحه‌ي زندگي خود قرار داد. با علاقه‌ي زيادي در راه فراگيري علم و دانش قدم نهاد و توانست الگوي مناسبي براي ديگران باشد.
در سال‌هاي نوجواني به همراه برادر کوچک‌تر خود در جلسات مذهبي شرکت مي‌کرد. قبل از پيروزي انقلاب، همراه با ديگر جوانان به پاسداري و نگهباني مشغول شد تا مزاحمتي ايجاد نشود. او در تظاهرات و راهپيمايي‌ها شرکت مي‌کرد. با اين که چند بار تحت تعقيب کماندوها قرار گرفته بود، ولي هيچ ترسي به خود راه نداد و هم چنان به فعاليت‌هاي انقلابي ادامه داد.
هنوز يک سال از سربازي احمد نمي‌گذشت که جنگ شروع شد. روزي به خانه آمد و به مادرش گفت: «مي‌خواهم به جبهه بروم». از او خواسته شد تا اتمام سربازيش صبر کند، اما در جواب گفت: «نمي‌توانم صبر کنم من و دوستانم تصميم گرفته‌ايم تا براي آقاي هاشمي و چند مقام دولتي نامه‌اي بنويسيم و از آن‌ها بخواهيم به ما اجازه‌ي رفتن بدهند».
احمد اين کار را کرد و مدتي بعد با تقاضاي آن‌ها موافقت شد. آن شب او و دوستانش تا صبح بيدار ماندند و درباره‌ي جنگ صحبت کردند. صبح فردا هنگام خداحافظي، احمد به مادرش گفت: «قرآن کوچکي را به ما بده تا همراهم باشد».
پس از مدتي احمد، نامه نوشت که برايم نامه ننويسيد؛ چرا که جا و مکان مشخصي ندارم. بني‌صدر در آن سال‌ها رييس جمهور بود و جبهه‌ها وضع آشفته‌اي داشت. کم‌تر از يک يک ماه از اعزام وي به جبهه‌ي ماهشهر - آبادان مي‌گذشت که در نبردي تن به تن با عراقي‌ها وارد معرکه شد؛ رزمندگان اسلام به جهت خيانت بني‌صدر، مجبور به عقب‌نشيني شدند. احمد با اين‌که خود مجروح شده بود، به ياري و کمک مجروحان شتافت.
اين آخرين منطقه‌اي بود که ضيايي‌فرد در آن‌جا بود. او که پرنده‌ي روحش مدت‌ها در انديشه‌ي پرواز بود، در حالي که فقط بيست روز از حضورش در جبهه مي‌گذشت، روز هجدهم آذرماه سال 1359 در منطقه‌ي ماهشهر مفقودالاثر گرديد و عشق و ايثار را با رفتنش به تصويري جاودانه کشاند.

منبع:كتاب سبزقامتان صفحه 86