دهم اسفندماه سال 1340 روستا ساكت و آرام بود كه صداي گريه‌ي نوزادي سكوت روستا را شكست و به دنبال آن صداي شادي و پاي‌كوبي از منزل گلي‌پور برخاست. همسايگان و دوستان كه همه در منزل گلي‌پور جمع بودند، قدم نورسيده را به اين خانواده تبريك مي‌گفتند و هر يك براي سلامت و سعادت كودك دعا مي‌كردند؛ به راستي دعايي كه از دل‌هاي پاك و باصفاي مردم زحمت‌كش روستا برخيزد، به ثمر مي‌نشيند.
كمال دوران كودكي را در دامان طبيعت زيباي روستا گذراند؛ مزارع سبز، كوه‌هاي راست‌قامت و استوار كه تن‌پوشي از سبزه به تن كرده بودند؛ چشمه‌هاي پاك، شقايق‌هاي وحشي روييده در حواشي زمين‌ها و ... همه و همه هم‌چون پيكان‌هايي بودند كه او را به طرف دستي زيبايي‌آفرين رهنمون مي‌ساختند. تحصيلات خود را تا مقطع دوم راهنمايي ادامه داد و سپس ترك تحصيل كرد و با رسيدن به سنّ هجده سالگي لباس مقدس خاكي‌رنگ و پرافتخار ارتش را به تن كرد و زير بيرق پرافتخار لشكر 77 پيروز ثامن‌الائمه به ميادين نبرد با متجاوزان بعثي شتافت.
پايان روز بود و روستاييان از مزارع خود به خانه باز مي‌گشتند؛ غروبي غم‌انگيز بود و خورشيد هم‌چون صيدي نيمه‌جان با صورت خونين‌فام آرام‌آرام خود را در پشت سينه ستبر كوه‌ها مخفي مي‌كرد. باد زوزه‌كشان صورت خود را بر در و ديوار مي‌كوفت؛ انگار خبر از حادثه‌اي شگرف تا بي‌كران عمق جانش را سوخته بود. گرد و خاك از جاده‌ي روستا بلند شد؛ گويي قاصدي به سمت روستا مي‌آيد. در كنار چند تن از مردان روستا ايستاد و آدرس محل زندگي كمال گلي‌پور را از ايشان طلب كرد.
مردم روستا انگار پيش از آن‌كه قاصد خبر خويش را باز گويد، آن را فهميده بودند و همه به طرف خانه‌ي كمال به راه افتادند. قاصد خبر خويش را به نجوا گفت و رفت. ناگهان هنگامه‌اي در روستا به پا خاست و صداي شيون و زاري از ميان اهالي روستا بلند شد. اهالي روستا بر گرد خانواده‌ي گلي‌پور جمع شده بودند و اين حادثه را به ايشان تبريك و تسليت مي‌گفتند؛ آري خبر اين بود.
كمال گلي‌پور، مرد مردستان ايران، سرباز دلاور ارتش، بعد از ماه‌ها حضور در مناطق مختلف عملياتي و دلاوري‌هاي فراوان سرانجام در تاريخ چهارم فروردين‌ماه سال 1361 در منطقه‌ي عملياتي شوش هنگام عمليات فتح‌المبين در اثر اصابت تركش خمپاره در سنّ 21 سالگي اين خاكدان پر‌صداع را وداع گفت و به خيل افلاكيان پيوست.
مزار پاكش در گلزار شهداي چاپشلو قرار دارد.
