بخش جانوران

تا پيش از استفاده از سگ‌ها، نظاميان آمريكايي مستقر در عراق و افغانستان موفق به شناسايي تنها 50 درصد از بمب‌هاي كارگذاشته شده بودند اما از زماني كه از اين حيوان نيز كمك مي‌گيرند، اين رقم به 80 درصد رسيده است. نكته جالب اين است كه اين 19 ميليارد دلار تنها در مدت كمتر از 6 سال پيش، صرف دستيابي به فناوري در حد و اندازه‌هاي قدرت بويايي سگ‌ها شده است. نخستين جرقه‌هاي تلاش براي دستيابي به چنين فناوري‌اي به سال 1997 برمي‌گردد؛ زماني كه در آژانس تحقيقات پيشرفته نظامي آمريكا، برنامه‌اي موسوم به پوزه سگ راه اندازي شد. در اين برنامه تحقيقاتي تلاش مي‌شد تا با الهام گرفتن از توانمندي خيره كننده پوزه اين حيوان، سيستم‌هاي فوق‌مدرني براي شناسايي و رديابي مواد انفجاري و بمب‌هاي كار گذاشته ارائه شود اما اكنون كه بيش از 13 سال از آن دوران مي‌گذرد، هيچ گونه موفقيتي حاصل نشده است. در حقيقت پوزه سگ الهام‌بخش دانشمندان بوده است اما آنها هنوز به فناوري‌هاي لازم براي تقليد كامل از توانمندي اين حيوان دست نيافته‌اند. نكته جالب توجه ديگر اين است كه هم‌اكنون پيشرفته‌ترين حسگرهاي بويايي كه در دانشگاه‌ها و مراكز تحقيقاتي گوشه و كنار جهان طراحي و ساخته مي‌شود، عمدتا با الگوبرداري از ساختار پوزه سگ و ارتباط عصبي ميان مغز و ياخته‌هاي حسي پوزه اين حيوان صورت مي‌گيرد. البته تلاش‌هايي كه در اين زمينه صورت مي‌گيرد، در وضعيت خوبي قرار دارند و مي‌توان اميدوار بود در آينده‌اي نه چندان دور نخستين مدل‌هاي كاربردي از آنها وارد بازار شود؛ اما تا دستيابي به فناوري همپاي پوزه سگ فاصله زيادي داريم. محققان معتقدند دستيابي به چنين افقي صرفا در گرو پيشرفت هر چه سريع‌تر فناوري حسگرهاست.