این بخش حاوی خاطرات پزشکان دلاور ایران اسلامی در خطوط مقدم جبهه است

شهيد زنده

زماني كه به درياچه زريوار رفته بوديم، مجروحين زيادي آوردند.
مجروح بود كه پشت مجروح مي‌آوردند. دم در اورژانس يك سري شهيد، يك سري مجروح و يك سري هم كه حالشان زياد بد نبود كنار هم روي زمين قطار كرده بودند.
آن‌ها را كه سر پا بودند به ريكاوري مي‌فرستادم. مجروح‌هاي سخت به اطاق عمل مي‌رفتند و شهدا را كناري در سايه مي‌گذاشتند تا به موقع منتقل شوند.
من در حال ويزيت، در حالي كه با تأسف به شهدا نگاه مي‌كردم، مي‌ديدم‌شان كه همه خاك‌آلود بودند و خون و خاك امتزاج عجيبي داشت.
ناگهان يكي‌شان توجهم را جلب كرد، به نظرم آمد كه اين يكي لب‌هاش سيانوزه نيست و رنگش يه مقدار روشن است.
وقتي رفتم و گوشم را چسباندم به دهان اين مجروح و با چشمم به اپي‌گاسترش نگاه كردم، ديدم كه بسيار نامحسوس، كمي بالا و پائين مي‌رود و صداي تنفس خيلي خفيفي را با گوشم شنيدم.
اين سه عامل، نشان مي‌داد كه او هنوز نيمه جاني دارد. (چون نبضي حس نمي‌شد و من از ابتدا به دنبال نبضش نبودم) اول گوشم را چسباندم به دهانش، گرماي بازدمش را كمي حس كردم و بعد صداي تنفسش را و بعد بالا و پائين رفتن اپي‌گاستر به مقدار خيلي كم، را حس كردم، كه اين نويد را به من داد كه او هنوز زنده است.
كاروتيد را چك كردم. ديدم يك نبض ضعيف و براديكارد دارد. با ديدن اين نشانه‌ها، با داد و بيداد و سر و صدا و در حالي كه كاملاً احساساتي شده بودم بقيه را خبر كردم تا او را به اطاق عمل ببرند، يك تركش چند ميلي‌متري خورده بود و به آئورتش و خون آهسته آهسته به داخل شكمش مي‌رفت و باعث برجستگي شكمش شده بود و او از شدت خون‌ريزي تقريباً مرده بود.
خوشبختانه در اطاق عمل شكم را باز و سرم و خون تزيق كردند، فشار خون مريض افزايش يافت و بعد نوبت پيدا كردن محل خون‌ريزي بود كه آن را نيز با موفقيت پيدا كردند و دوختند و مريض وقتي به ريكاوري منقل شد، حالش بسيار خوب شده بود و كسي باور نمي‌كرد كه اين مريض چند ساعت قبل جزو شهدا بوده است.