كرامات امام زمان (عج)

ده ساله بودم كه به بيماري سختي مبتلا شدم. دوستان و آشنايان از زندگي من نااميد شدند. تقريباً وسايل مراسم سوگواري مرا نيز تهيه كردند، چرا كه يقين داشتند اين آخرين شب حيات من است. اما همان شب در عالم بين خواب و بيداري، پيامبر و دوازده امام (ع) را زيارت كردم. با هريك از آن‌ها مصافحه نمودم. بين من و امام صادق (ع) سخني گذشت كه در ذهنم نماند، جز آن‌كه حضرت در حق من دعا كردند. بعد با امام عصر حضرت بقية‌الله (عج) مصافحه كردم و در حال گريستن عرض كردم: مولاي من! مي‌ترسم كه با اين بيماري فوت كنم و اهداف علمي و عملي خود را به دست نياورده باشم.
حضرت فرمودند: «نترس، زيرا تو با اين اين بيماري فوت نخواهي كرد، بلكه خداوند متعال تو را شفا مي‌دهد و عمري طولاني خواهي داشت».
آن‌گاه قدحي را كه در دست مباركشان بود به دست من دادند، از آن آشاميدم و در همان لحظه شفا يافتم و بيماري كاملاً رفع شد و در بستر خود نشستم. خانواده‌ام شگفت‌زده به من نگريستند اما تا چند روز ماجرا را براي آن‌ها تعريف نكردم.