كرامات امام زمان (عج)

« بيماري من از يك سرماخوردگي ساده شروع شد، در كمتر از 25 روز به قدري حالم بد شد كه در بيمارستان شهيد مصطفي خميني بستري شدم. نمي‌توانستم غذا بخورم و پزشكان مرا به وسيله‌ي سرم و دارو زنده نگه داشته بودند.»
روزي يكي از فاميل‌ها به عيادتم آمد. وقتي كه او رفت، ديدم كه سيدي بزرگوار وارد اتاق ما شد، اتاق سه تخته بود. آقا روبروي تخت من ايستاد و فرمود: «چرا خوابيده‌ايد؟»
گفتم:بيمار هستم، قبلاً مريض نبوده‌ام، چند روزي است كه اين طور شده‌ام. آقا فرمود: «فردا بيا جمكران!»
صبح، وقتي دكتر براي معاينه آمد، گفتم: «نمي‌خواهم معاينه‌ام كنيد! گفت: «مسئوليت دارد.»
گفتم: «خودم به عهده مي‌گيرم. اگر بميرم، خودم مسئول خواهم بود، ولي من خوب شده‌ام. امام زمان (ع) مرا شفا داد. دكتر خنديد و به شوخي گفت: «امام زمان كه در چاه است».
پرستار خواست سرم مرا وصل كند كه نگذاشتم. وقتي خانواده‌ام به ديدنم آمدند، گفتم: « مرا حمام ببريد تا آماده‌ي رفتن به مسجد جمكران شوم».
قرباني‌اي تهيه كردم و به مسجد مشرف شدم. در بين راه مرتب توي سرم مي‌زدم و آقا امام زمان (ع) را صدا مي‌كردم و از عنايت آن حضرت سپاس‌گزاري مي‌نمودم.
با اين‌كه آن روزها گويي يك تكه سنگ در شكم من بود و ميل به غذا نداشتم، اما اشتهايم خوب شده و انگار مانع از ميان رفته بود. البته هنوز كمي در غذا خوردن مشكل دارم كه اميدوارم امام زمان (ع) شفايم دهد».