كرامات امام زمان (عج)

مردي از اهل سنت سامرا، به نام مصطفي الحمود در لباس خدام حرم بود و كاري جز آوردن زوار و گرفتن اموال آن‌ها به هر حيله و مكري نداشت و اكثر اوقات در سرداب مقدس بود و پشت پنجره‌ي ناصر عباسي، حاضر مي‌شد. او بيشتر زيارات را از حفظ داشت و هركس وارد آن مكان شريف مي‌شد شروع به زيارت مي‌كرد، او را از حالت زيارت و حضور قلب مي‌انداخت و پيوسته خواننده را متوجه غلط‌‌‌ هايي كه معمولاً افراد در زيارات و ادعيه دارند، مي‌كرد و با اين كار باعث از بين رفتن حضور قلبشان مي‌شد.
شبي در عالم رؤيا، حضرت حجت را ديد كه به او مي‌فرمايند: « تا كي زوار مرا اذيت مي‌كني و نمي‌گذاري زيارت بخوانند؟ تو چه كار داري كه در اين مسايل دخالت مي‌كني؟ آن‌ها و آن‌چه را كه مي‌گويند به حال خود واگذار».
مصطفي يك‌باره از خواب بيدار شد. اما هر دو گوشش را خداوند كر نمود و پس از آن ديگر چيزي نشنيد و زوار آسوده شدند و به همين حالت بود تا به اسلاف خويش پيوست.