كرامات امام زمان (عج)

محمدبن‌علي بن بابويه قمي معروف به ابن بابويه و شيخ صدوق، از مفاخر فقهاي دنياي شيعه و محدث عالي مقام در نيمه‌ي دوم سده‌ي چهارم هجري است. بعد از سال 305 هـ . ق كه نايب دوم امام زمان عليه السلام از دنيا رفت، شيخ اجل حسين بابويه قمي پدر شيخ صدوق كه از علماي قم بود، وارد بغداد شد و چون تا آن زمان صاحب فرزندي نشده بود و از اين نظر رنج مي‌برد، لذا فرصت را مغتم شمرد و ضمن نامه‌اي به حسين بن روح نوبختي از او تقاضا نمود كه در حين شرفيابي به محضر آقا امام زمان عليه السلام نامه‌ي او را به آن حضرت تقديم نمايد. وي در آن نامه اشتياق خود را به داشتن پسري ابراز كرده بود و جواب امام زمان عليه السلام هم به او رسيد كه ما براي تو دعا كرديم و عنقريب پسري و يا پسراني فقيه و پاك سرشت به تو خواهد داد. به اين ترتيب عنايت الهي شامل حال وي شده و دعاي حضرت حجت عليه‌السلام به سال 311 هـ . ق با تولد شيخ صدوق تحقق يافت. اسناد اين روايت معتبر است. چنان‌چه شيخ صدوق خود در كتاب گران‌قدرش كمال‌الدين آورده است و شيخ طوسي در كتاب غيبت صفحه 195 اين حديث را آورده بود. هم‌چنين اين حديث را دانشمند رجال‌شناس شيخ نجاشي در كتاب خود صفحه 184 نقل كرده است.