كرامات امام زمان (عج)

بعد از اين‌كه عصب‌هاي دستم در اثر اصابت گلوله‌هاي دشمن قطع شد، دكترها اعلام كردند دست من بايد قطع شود يا اگر قطع نشود به صورت غيرفعال و بي‌حس باقي خواهد ماند. حدود يك‌سال در بيمارستان بستري بودم.
يك شب مرا غم غريبي گرفت. با گريه به امام زمان (عج) عرض كردم: اي صاحب‌الزمان (عج) ما به تو دل خوش كرده‌ايم، اگر از همه‌جا و همه‌كس نااميد باشيم از آن جايي كه هيچ‌كس از درگاه شما نااميد برنمي‌گردد، ما هم نااميد نمي‌شويم. خودتان عنايتي كنيد و اين سرباز كوچك درگاهتان را دريابيد.
در همين حال و هوا خوابم برد. در عالم رؤيا دوستم شهيد سيد جواد صميمي را ديدم. (او قبل از شهادتش به من گفت: « تو مجروح مي‌شوي، و من شهيد) آن‌جا روي صندلي نشست و اسامي افراد را نوشت. بعد از چند لحظه به من گفت: «اين خودكار را در دستت بگير و اين‌هايي را كه نام مي‌برم در رديف ياران امام زمان (عج) بنويس.» گفتم آخر من كه دستم ناقص است و عصب ندارد.
گفت: « بنويس و كاري به اين كارها نداشته باش. » شروع به نوشتن اسامي كردم. صبح كه از خواب برخاستم، با كمال تعجب ديدم دستم خوب شده. پزشك معالجم بعد از گرفتن عكس گفت: «استخوان‌ها جوش خورده‌اند. برعكس، عكس ديروز كه نه استخوان‌ها جوش خورده بودند و نه دستت عصب داشت.»