كرامات امام زمان (عج)

علامه حلي شنيد، يكي از علماي بزرگ اهل تسنن كتابي در رد شيعه نوشته است كه عده‌اي را با آن گمراه كرده ولي آن كتاب را در دسترس قرار نمي‌دهد. علامه مدت‌ها به طور ناشناس در پيش آن عالم سني شاگردي كرد تا بلكه آن كتاب را به دست بياورد و به حمايت از تشيع آن را رد كند.
بالاخره از عالم كتاب را تقاضا نمود. تا اين‌كه آن عالم حاضر شد چند روزي آن كتاب را در دسترس او قرار دهد. آن عالم حاضر شد تنها يك شب آن كتاب را به علامه دهد و گفت: «نذر كرده‌ام كه اين كتاب را بيش از يك شب به كسي ندهم».
علامه با اشتياق آن كتاب را به خانه آورد و تصميم گرفت همان شب از تمام آن كتاب نسخه‌برداري كند تا بعداً به رد مطالبش بپردازد. مشغول نوشتن كتاب شد. صفحات بسياري از كتاب را نوشت، اما خسته شد و خواب او را گرفت. ناگهان مردي عرب وارد اتاق گشت و گفت: «اي علامه تو كاغذها را خط‌كشي كن، من برايت مي‌نويسم».
علامه بي‌درنگ مشغول خط‌‌كشي شد ولي در همين حال خوابش برد. وقتي كه بيدار شد، ديد تمام كتاب را آن مرد عرب نوشته و در آخر كتاب اين جمله به چشم مي‌خورد.
«كتبه الحجت» يعني اين كتاب را حجت (امام زمان (عج)) نوشته است.