كرامات امام زمان (عج)

بيمار: خانم «ن _ پ» 27 ساله، متأهل و ساكن تهران، سرآسياب و همسر آقاى «ا _ ز» سرپرست مكانيك ماشين هاى سنگين شركت هپكو.
بيمارى: سرطان كبد و طحال.
«مدتى بود كه دخترم هر روز لاغر و نحيف مى‌شد، تا اين‌كه موجب ناراحتى ما شد. ابتدا او را نزد دكتر سيد محمّد سه‌دهى برديم. ايشان پس از انجام معاينات گفت: كار من نيست. بايد او را پيش دكتر كيهانى ببريد. وقتى به آقاى دكتر كيهانى مراجعه كرديم، ايشان بلافاصله او را در بيمارستان آزاد، بسترى كرد. عكس‌بردارى‌هاى متعدد صورت گرفت و از جمله، توسط دكتر كلباسى تكّه‌بردارى به عمل آمد.
دكتر كلباسى گفت: متأسفانه، كار تمام شده است و زخم سرطان، طحال و كبد را پر كرده است و درمان هم نتيجه‌اى ندارد و در صورت انجام شدن يا نشدن عمل، مريض شش ماه بيش‌تر زنده نخواهد ماند. شما هم بى‌جهت خرج نكنيد، ولى براى دلخوشى شما، پنجاه جلسه، شيمى درمانى مى‌كنيم.
من همان شب به يكي از اعضاى هيأت امناى مسجد مقدّس جمكران زنگ زدم و تقاضاى دعا نمودم. هفته‌ي بعد هم به مسجد جمكران رفتيم و در آن‌جا مانديم. من از حضرت مهدى (عليه السلام) شفاى دخترم را خواستم. هيأت محبّان پنج تن آل عباى تهران هم بودند. علاوه بر توسل، نذر گوسفند و وليمه‌اى را در مسجد جمكران نمودم.
پرونده‌ي بيمارى دخترم را به آمريكا نزد فرزندم كه در آن‌جا است، فرستادم. او پرونده را به چند نفر از متخصصين سرطان نشان داد. آن‌ها هم نظريه‌ي دكتر كيهانى را تأييد نمودند. خلاصه، هرچه توانستم در اين راه جدّ و جهد كردم. از جمله، بيمارستانى كه در مكزيك با داروهاى گياهى بيماران را درمان مى‌كند نيز داروهاى گياهى گرفتم، امّا مثمر ثمر واقع نشد. ولي توسلات خود را به ائمه (عليهم السلام) مخصوصاً حضرت حجّت (عليه السلام) قطع نكردم و به نذر و نيازها ادامه دادم.
تا اين‌كه جلسه‌ي هشتم شيمى درمانى بود كه آقاى دكتر كيهانى با تعجب به من گفت: حاج آقا! چه كار كردى كه ديگر اثرى از زخم‌ها وجود ندارد؟
عرض كردم: به كسى پناه بردم كه همه‌ي درماندگان به آن پناه مى برند؛ توسل به مولايم صاحب الزمان(عليه السلام) پيدا كردم.
ايشان براى اطمينان، مجدداً عكس‌بردارى كرد و آزمايشات لازم را انجام داد و شفاى فرزندم را تأييد كرد و گفت: آثارى از مرض وجود ندارد و به لطف امام زمان (عليه السلام) حالشان خوب است و يقيناً شفا گرفته است.