شهيد علي رضائيان

خون شهيدان كه قلب گرمشان دراسمان شهر جنايت به خون نشست بگذار كه همت والايشان را بستائيم و غيرت و تقوايشان را ، شايد كه روز مرگي مان را از تن به زدائيم. بگذار جاودانگي شهيدان عشق را كه درقربانگاهها به شهادت ايستادند،ما نيز شاهد شويم كه شهيدان پيام خويش را سرخ سرخ در سينه هاي ما نگاشتند،با كه مرگ بي‌ثمر و بي‌رنگ را به جاودانگي شهادت بدل كنيم .آنان قلبهاي لبريز از عشق و صداقتشان را كريمان ارزاني كردندو خشماهنگ با بيداد در افتادند تاكه عجزو حقارت را در اندرون تك تك ما فرو شكنند. اگر ايمانشان را براي ابر به ما هديه كردند،اگر ايستاده مردن را به ما آموختند،چه ناسپاسي نامردانه ايست كه بي‌يادشان شب را به سر آريم و بي‌نامشان روز را بي آغازيم. چه كسي كربلاي سالار ما حسين(ع)را دوباره بپا كرد؟لحظه‌هايي كه زبان در كام مانده‌مان قادر به اعتراض نبود،و شرافت و تقوي ،شعرو غيرتمان به غارت مي‌رفت،كدامين تن در ظهر بلوغ عصيان سرخي عاشورا را به چشمان بي‌نورمان تاباند و جز شهيد چه كسي باور كرد،كه زندگي در غلظت سياه شب تنها فريب خويش است؟اينك تو اي به هر محرم شاهراي به هر عاسورا شهيد، اي به هر كربلا قرباني ، بر خويشتن به بال كه امروز خون سرخ تو در كوچه‌ها مي‌جوشد. اين قلب توست. اين همه را بنگر و بر خويشتن به بال  اينك در قلب تك تك ما يك شهيد يك شاهد بي‌شكست، بي‌پايان ، بيدار و بيدار تر نشسته است و ما را با شهيدان پيوندي هميشگي است.