1- بوته چاي جزو معدود گياهاني است که به دليل وجود سموم فراوان در بافت آن، در طبيعت هيچ آفت جدي به جز انسان ندارد! مزارع اين گياه نياز به سمپاشي ندارند و هيچ چرنده، پرنده، حشره و ... به آن نزديک نمي شود. اگر در بين علوفه چهارپايان (هر نوع که باشند) حتي کمي برگ چاي باشد، حيوان به محض جويدن آن ها را از دهانش بيرون مي ريزد

2- در بسياري از مناطق کشاورزي، براي آن که احشام و ساير حيوانات به مزارع و کشتزارهاي مختلف نزديک نشده و زراعت را خراب نکنند، اطراف آن ها را بوته چاي مي کارند. حيوانات با مشاهده بوته چاي به مزرعه نزديک نمي شوند!

3- اولين وارد کننده تخم اين گياه به ايران در اوايل دوره قاجار انگليسي ها بودند که با همکاري عناصر خودفروخته اي در دربار قاجار، کشت اين گياه و نوشيدن دم کرده آن را در ايران رواج دادند.  واقعيت آن است که حکماي ايران زمين از چند هزار سال قبل با اين گياه آشنايي داشته و به خوبي مي دانستند که اين گياه ارزش غذايي نداشته، بلکه مصرف غير دارويي آن مضر است.

4- موادي که در اصطلاح علم شيمي ساختار مولکولي حلقوي دارند (مواد آروماتيک) سرطان زا هستند. «پلي فنول» يکي از مواد آروماتيک است که چاي هم اين ماده را دارد. فنول چيست؟ فنول يک ماده داراي ترکيبات حلقوي است که بر روي پوست، کبد و سيستم گوارش اثرات نامطلوبي مي گذارد. جالب اين جاست که قريب به اتفاق مواد معطر شيميايي که در کارخانجات به چاي اضافه مي کنند هم جزء مواد آروماتيک و سرطان زا هستند! 

5- مصرف چاي (خصوصاً پس از غذا که سال هاست عادت بسياري از ايرانيان شده است) جلوي جذب آهن معدني موجود در غذاها توسط بدن را مي گيرد که در نتيجه منجر به بروز بيماري کم خوني مزمن در مصرف کنندگان مي شود. چاي داراي ترکيباتي به ‌نام تانن است که مزه‌ تلخ چاي را ايجاد مي کند. تانن‌ها با آهن، ايجاد رسوب مي‌ نمايند و اين رسوب به دليل درشتي ملکول و سنگيني، غير قابل جذب توسط بدن است. لذا در صورتي که غذاي مصرفي داراي آهن بوده و بلافاصله بعد از آن چاي مصرف شود، از جذب آهن آن جلوگيري مي کند. فراموش نکنيد که عارضه کم خوني خود باعث ده ها بيماري ديگر در بدن مي شود.

6- همان گونه که گفته شد چاي داراي ماده اي است به نام تانن. اين ماده بسيار مدراست و به همين خاطر مايعات بدن را دفع کرده و پلاسما غليط مي شود. آنزيم ها در پلاسماي غليظ نمي تواننند فعاليت کنند و به همين خاطر مواد زايد در بدن انبار شده و موجب بيماري هاي گوناگون مي شود. ضمناً تانن موجب فعاليت بيش از حد سلول هاي اپيتليال کليه شده و کليه را به مرور از کار مي اندازد!

 ادامه دارد...