تذكر مهم
جمعه 8 بهمن 1389 2:59 PM
معمولاً هنگام قرائت قاریان برجسته، افراد حاضر در مجلس اذكاری را بر زبان جاری میكنند كه شامل تكبیر، تهلیل، تحمید و تنزیه خداوند و ... است.
این اذكار نوعی واكنش در برابر قرائت قاری قرآن است و از دو چیز سرچشمه میگیرد:
1- تأثیر آیات در شنونده:
وقتی قاری، قرآن تلاوت میكند شنونده چنان تحت تأثیر قرار میگیرد كه ناخودآگاه ذكری متناسب با آیه از دهانش خارج میشود. این به خاطر توجه شنونده به معنا و پیام آیاتِ تلاوت شده است.
2- ویژگیهای تلاوت:
گاهی از وقتها قاری كه قرآن تلاوت میكند برجستگی خاصی
(مانند صدای زیبا، لحن فصیح، محزون خواندن و توجه به معانی آیات در قرائت)
دارد، مستمع تحت تأثیر این ویژگیها، قاری قرآن را تحسین میكند.
سخن در این است كه گفتن اذكار، تكبیرها و تحسینها باید با ادب استماع و سكوت سازگار باشد.
یعنی شنونده در اثر تأثیرپذیری از تلاوت قرآن چنین اذكاری را بر زبان جاری كند و ساختگی نباشد. ثانیاً با صدای متعارف(نه بلند و فریادگونه)، با وقار و طمأنینه همراه باشد. اگر در گفتن اذكار این ویژگیها رعایت نشود موجب حواس پرتی حاضران شده و نمیتوانند از آیات قرآن بهرهبرداری لازم را بنمایند. از طرفی موجب بیاحترامی به قرآن است، زیرا ادب استماع و سكوت را مراعات نكردهاند.
** دارالولایه **
