روزي جنگي بود 4

قبل از عمليات محرم براي شناسايي به جلوي خط مقدم رفتيم. عراق مدام منور مي‌زد. به ناچار دراز كشيديم تا دشمن ما را نبيند. از شدت خستگي خوابمان برد. ساعت 4 صبح افراد گشتي عراق متوجه حضور ما شدند، اما ما هنوز خواب بوديم. يك‌باره كسي با صداي بلند گفت: « ايست » همه برخاستيم، عراقي‌ها همان لحظه اسلحه‌هايشان را به زمين انداخته و تسليم شدند.
وقتي علت تسليم آن‌ها را پرسيديم، گفتند: « ما مي‌خواستيم شما را دستگير كنيم، براي همين شما را محاصره كرديم، اما يك نفر كه معلوم نبود كجاست فرمان ايست داد. ما همه ايستاديم و تسليم شديم.»
اما ما همه خواب بوديم و هيچ‌كدام از ما فرمان ايست نداده بود. سايه‌ي لطف حق هميشه همراه من است....