گردشگری

اصفهان در جلگه ای از آبرفتهای زاینده رود بنا شده است . این شهر از جمله شهرهایی است که شاید تاریخ و سابقه آن به سابقه و قدمت کشور ایران برسد. اصفهان در بیشتر ادوار تاریخ ایران از بزرگترین شهرهای کشور بوده است.

در داستانها ، بنای شهر را به کیکاووس و عده ای از مورخین بنای آن را به طهمورث دیوبند ، سومین پادشاه پیشدادی نسبت داده اند. این شهر از دوران باستان در کرانه های زاینده رود وجود داشته و به گفته مورخان حتی پیش از شهریاری شاهان هخامنشی ، شهری آباد بوده و بعداً به صورت اقامتگاه تابستانی پادشاهان هخامنشی در آمده است. این شهر در زمان حکومت اشکانیان و ساسانیان ، متجاوز از نهصد سال مرکز استان بزرگی در میانه کشور بوده است.

اصفهان در سال 20 ه.ق به تصرف سپاه اسلام در آمد و این امر باعث شد تا تمدن و هنر اسلامی ، کم کم در آن گسترش یافته و بناهایی با سبک معماری اسلامی در این شهر ساخته شود.

شهر اصفهان ، بعد از سال 301 ه.ق به دست سامانیان افتاد و رفته رفته بر وسعتش افزوده شد. این شهر مدتی نیزپایتخت طغرل سلجوقی بود. در حمله مغول ، جلال الدین منکبرنی پسر سلطان جلال الدین خوارزمشاه شهر را از ویرانی نجات داد. در زمان سلطنت شاه عباس اول ، اصفهان به اوج شکوه و عظمت خود رسید. شاه عباس این شهر را پایتخت خود قرار داد و ساختمانهای زیبایی در آن بنا کرد. عبارت " اصفهان نصف جهان " نیز از همین زمان است. در اواخر دوره صفویه ، افغانها این شهر را ویران و مردم آن را قتل عام کردند. در زمان قاجار پس از انتقال پایتخت به تهران ، اصفهان رو به ویرانی گذاشت . ظل السلطان ، پسر ناصر الدین شاه ، بسیاری از عمارات صفوی کنار زاینده رود را ویران کرد و مصالح آن را برای ساختن کاخ خود معروف به پارک ظل السلطان به تهران انتقال داد.