روزي جنگي بود 3

گوشي تلفن را برداشت. پسرش بود: «مامان سلام، من امروز، امروز شهيد مي‌شوم. مي‌دونم ديشب خواب ديدم سيدي كنار خيابان كتاب باز مي‌كند. بعد از كلي اصرار براي من نيز كتاب باز كرد،‌ توي كتاب: «با خط قرمز نوشته شده بود شهادت... آره مامان شهادت ديشب غسل شهادت كردم. مامان داري گريه مي‌كني؟»
تو را به خدا حلالم كن. من بايد برم برايم دعا كن خداحافظ. گوشي تلفن از دست مادر افتاد و مات و حيران به ديواره روبه‌رويش خيره شد. قطرات درشت اشك بر گونه‌اش لغزيد، كاپ قهرماني تنيسش را بوسيد. دستي بر لباس‌هايش كشيد و در انتظار خبر شهادت فرزند به در نگاه كرد. بالآخره پيكرش را آوردند.