روزي جنگي بود 2

موقع عمليات كه مي‌شد هركه هرچه داشت حاتم‌بخشي مي‌كرد. بعضي هم سفارش مي‌كردند كه بعد از خودشان اين لوازم چه‌طور بين دوستان تقسيم بشود.
برادري بود كه شب عمليات قبل از حركت گفت: «گوش كنيد، مي‌خواهم وصيت كنم.» بعد با صداي بلند بيان كرد: ‌اگر شهيد شدم پوتين‌هايم براي فلاني، زيرپوشم براي تو (من)، ساعتم براي كسي كه هميشه با من لج بود و بالآخره روحم براي خدا و جسمم براي حسين (ع).