روزي جنگي بود

استاد روپوش سفيد و تميزي پوشيده بود، تا گرد گچ روي لباسش ننشيند. صدايش سخت به ما كه ته كلاس نشسته بوديم، مي‌رسيد. مي‌گفت: «تمام عضلات بدن از مغز دستور مي‌گيرند، اگر ارتباط مغز با اعضاي بدن قطع شود، اعضا هيچ حركتي نخواهند داشت. اگر هم داشته باشند كاملاً غير ارادي و نامنظم خواهد بود».
حرف استاد كه به اين‌جا رسيد، يكي از دانشجوها كه مسن‌تر از بقيه بود و هميشه ساكت، بلند شد و گفت: « ببخشيد استاد! وقتي تركش توپ سر رفيق منو از زير چشم‌هايش برد تا يك دقيقه بعد الله‌اكبر مي‌گفت».