نماز در اسارت

نمازپيامبر(ص)

زمستان سال 61 بود و ما در اردوگاه موصل 4 بوديم. عيد مبعث فرا رسيد. حاج آقا ابوترابي رهبر آزادگان ايران سفارش كرد كه در صبح روز عيد، هر كس مي‌تواند نماز حضرت رسول خاتم صلي الله عليه و آله را بخواند. اين نماز مشكل‌گشاست و حاجت‌ها را برآورده مي‌كند.
نماز پيامبر گرامي اسلام صلي الله عليه و آله دو ركعت است؛ در ركعت اول پس از حمد پانزده مرتبه سوره‌ي قدر (‌ انا انزلناه ... ) خوانده مي‌شود. در ركوع و پس از ركوع نيز پانزده مرتبه سوره‌ي قدر قرائت مي‌شود. در سجده‌ي اول و پس از آن هم‌چنين در سجده‌ي دوم و پس از آن نيز پانزده مرتبه اين سوره‌ي شريفه قرائت مي ‌گردد. ركعت دوم نيز مانند ركعت اول عمل مي‌شود؛ پس اين نماز، نمازي طولاني است.
آن روز خيلي از بچه‌ها رو به قبله اين نماز را شروع كردند. هوا بسيار سرد بود. عراقي‌ها ديدند تعداد بسيار كمي در محوطه‌ي اردوگاه قدم مي‌زنند، شك كردند و به سراغ آسايشگاه رفتند و مشاهده كردند كه بيشتر افراد در حال نماز هستند. آن‌ها پنكه‌ها را روشن كردند تا بر شدت سرما بيفزايند و نمازگزاران را اذيت كنند. يك ساعت و نيم بعد ما نمازمان را تمام كرديم. وقتي كه پشت پنجره‌ي آسايشگاهي رفتيم كه حاج آقا در آن‌جا ساكن بود، او تازه ركعت دوم را با تأني شروع كرد.
آن نماز ما را در ذكر خدا فرو برد و در وجودمان آرامش و طمأنينه ايجاد كرد.
   

راوي:عبدالمجيدرحمانيان

منبع:كتاب قصه ي نماز آزادگان   -  صفحه: 206