نماز در اسارت

دلهره ازاذان

روز 21 بهمن سال 62 در اردوگاه عنبر پس از غروب آفتاب وضو گرفته، رو به قبله نشسته بوديم. يكي از برادران چند آيه از قرآن تلاوت كرد و من اذان گفتم. پس از اين كه نماز را خوانديم، سرباز عراقي پشت پنجره آمد و به ارشد گفت: « چه كسي اذان گفت »؟ ارشد هم مرا صدا زد. وقتي به كنار پنجره رفتيم، نگهبان عراقي پرسيد: « تو مؤذّن هستي »؟
گفتم: « بله ». گفت: « چرا با صداي بلند اذان گفتي؟ مگر نمي‌داني كه فرمانده با شنيدن اذان ناراحت مي‌شود »؟ به او گفتم: « ما مسلمانيم و مسلمان از شنيدن اذان خشنود مي‌شود نه ناراحت ». او از پاسخ من ناراحت شد و گفت: « عقوبت سختي در انتظار توست. »
فردا صبح لباس‌هاي زيادي به تن كردم و خود را آماده‌ي كتك و زندان نمودم. وقتي عراقي‌ها وارد شدند، همه را به صف كردند و به نوبت به همه سيلي و لگد زدند. من آخرين نفر بودم. وقتي نوبت من رسيد، مرا به طبقه‌ي دوم بردند و فلك كردند. در پايين آمدن، دوباره به داخل سيم خاردار هُلم دادند كه سر و صورتم خون‌آلود شد. به داخل اتاق كه برگشتم، فرمانده‌ي عراقي گفت: « اين بار ما اين مؤذن را مي‌بخشيم ولي دفعه‌ي ديگر او را مي‌كشيم. »
آن روز كساني را كه قبلاً شناسايي كرده بودند، تا مي‌توانستند زدند؛ طوري كه پرده‌ي گوش دو نفر پاره شد.
   

راوي:سيدابوالحسن يوسف نژاد

منبع:كتاب قصه ي نماز آزادگان   -  صفحه: 137