جنگ، خون و سقوط
چهارشنبه 6 بهمن 1389 11:54 PM
گروه بين الملل / حوزه حقوق بشر
خبرگزاري فارس: سال 1964 سالي سرنوشتساز براي ايالات متحده بود، چرا كه عدم مداخله جدي آمريكا ميتوانست، پيروزي مبارزان ويتنام شمالي را تسريع كند اتفاقي كه 10 سال بعد آمريكا با شكستي سنگين به آن تن در داد.
به گزارش فارس، تا پيش از فروپاشي سلطه استعماري فرانسه بر ويتنام، آمريكا به عنوان پشتيبان نظامي فرانسه در پشت صحنه حضور داشت، اما با خروج فرانسه از ويتنام تبديل به بازيگر اصلي تهاجم بر عليه مردم اين شد.
قسمت دوم اين گزارش، نگاهي كوتاه به حضور نظامي ايالات متحده در اين كشور و نبرد دليرانه مردم ويتنام با ابرقدرت نظامي جهان است.
****
با سرنگوني "نگو ديم " رئيس جمهور خود خوانده رژيم ويتنام جنوبي با كودتاي نظاميان فرماندهاي ارتش اين كشور و تشكيل يك شوراي نظامي به رهبري ژنرال "وان مين " و به قدرت رسيدن "ليندون جانسون " معاون كندي پس از ترور وي در فرودگاه شهر دالاس تگزاس، مداخلات نظامي اين كشور در ويتنام وارد دوران جديدي شد.
جانسون در اولين اظهارنظر رسمي خود درباره جنگ ويتنام گفت: "مبارزه با كمونيسم " بايد با قدرت هرچه بيشتر درويتنام ادامه پيدا كند ".
جانسون سياست خروج تدريجي از ويتنام "كندي " را به سرعت ملغي و جنگ را با اعزام 1000 نظامي تازه نفس آمريكايي براي كمك به نظاميان ويتنام جنوبي گسترش داد.
از سوي ديگر كودتاهاي پي در پي در حكومت ويتنام جنوبي سبب شد تا نيروهاي نظامي اين كشور با وجود كمك ايالات متحده در مناطق مختلف از جمله دلتاي رود مكونگ در مقابل تهاجم نيروهاي چريكي "جنبش ويت كنگ " مجبور به عقبنشيني شوند.
جالب اينجا بود كه شوراي نظامي كه جانشين ديم شده بود، قصد داشت با ميانجيگري فرانسه در مذاكره با نيروهاي ويتنام شمالي را آغاز كند كه كودتاگران قبلي با كودتاي ديگري از سوي ژنرال " نگوين " سرنگون شدند. به نظر صلح و مذاكره خط قرمز آمريكاييها در ويتنام بود و همه چيز براي آغاز يك جنگ تمام عيار فراهم شده بود.
* خون به پا ميشود
سال 1964 سالي سرنوشت ساز براي ايالات متحده بود، چرا كه عدم مداخله جدي نيروهاي آمريكايي ميتوانست به سقوط حكومت سايگون و پيروزي ويتنام شمالي بيانجامد و در اين بين آمريكا تنها به دنبال يك بهانه بود.
در دوم اوت سال 1964 ناو شكن يو.اس.اس مادوكس به ادعاي ايالات متحده آمريكا كه مشغول انجام عمليات شناسايي در امتداد ساحل شمالي ويتنام مورد حمله قايقهاي اژدر افكن ويتنام شمالي قرار ميگيرد و غرق ميشود.
در 7 آگوست همان سال دولت آمريكا با موضع تهاجمي خواستار استفاده ازتمام ظرفيتهاي نظامي براي مقابله با گسترش كمونيسم در ويتنام ميشود و كنگره آمريكا با قطعنامه خليج "تونكن " اين اختيارات را به دولت آمريكا ميدهد.
نيروهاي آمريكايي كه تا به آن روز نقش مشاور را ويتنام بر عهده داشتند به سرعت به عنوان نيروي رزمي وارد درگيريهاي ويتنام ميشوند. تعداد سربازان آمريكايي از 16 هزار نفر به 80 هزار نفردرسال 1965 رسيد و حملات هوايي آمريكا بر عليه مقرهاي نيروهاي "ويت كنگ " و اهداف نظامي ويتنام شمالي آغاز ميشود.
* تك و پاتك
در اول نوامبر 1965 در پاسخ به حملات آمريكاييها نيروهاي ويت كنگ دو پايگاه هوايي "بين هوا " و "پليكو " كه محل استقرار نيروي هوايي آمريكا بود، را در هم ميكوبند.
در اين حملات 5 جنگنده بي 57، سه بمب افكن اي-4 و 4 بالگرد ترابري منهدم و 12 آمريكايي كشته و 198 آمريكايي زخمي ميشوند.
در پاسخ به اين حملات ايالات متحده آمريكا فرداي همان روز پايگاه نظامي "دون هوي " را در ويتنام شمالي منهدم ميكند و در مقابل ويت كنگها سربازخانه ايالات متحده را در "كوين هوي " را منهدم ميكنند و كه منجر به هلاكت 23 آمريكايي ميشود.
آمريكاييها براي زهر چشم گرفتن از نيروهاي ويتنامي با 160 هواپيماي نظامي تمام پادگانهاي نظامي ويتنام شمالي را منهدم ميكنند.
* هوشي مين سرخم نميكند
در پي مقاومت نيروهاي ويتنامي در مقابل آمريكايي و تلاش آنها براي آزاد كردن ويتنام جنوبي شوراي عالي امنيت ملي ايالات متحده، اجازه بمباران همهجانبه ويتنام تا قبول شرايط آمريكاييها و آغاز مذاكرات صلح از سوي هوشي مينه را صادر ميكند.
درپي اين تصميم بمب افكنهاي ب-52 ،اف-105، اف-4 ، اي -4 و بي- 57 بمباران ويتنام شمالي را به صورت گسترده آغاز ميكنند. در سه عميات هوايي "دارت "، "نورد " و "كمان تندر " ميليونها تن بمب و موشك براي انهدام زير ساختهاي صنعتي ويتنام و دفاع هوايي اين كشور بر روي سرزمين ويتنام ريخته ميشود.
در اين ميان تنها ويتنام نيست كه مورد تعرض قرار ميگيرد بلكه لائوس و كامبوج نيز به ظن گذر سلاحهاي نظامي ويتنام شمالي براي نيروهاي چريكي ويتنام مورد شديدترين بمبارانها قرار ميگيرد، اما هوشي مينه همچنان بر خروج نيروهاي آمريكايي براي آغاز مذاكرات صلح تاكيد ميكند.
* نامزد آينده رياست جمهوري آمريكا در بين اسراي آمريكايي
با شديدتر شدن جنگ به ناچار "ويليام وست مورلند " فرمانده نيروهاي ايالات متحده در ويتنام جنوبي از جانسون ميخواهد، تا نيروهاي رزمي اين كشور وارد نبرد زميني با نيروهاي ويتنام شمالي شوند.
درپي اين تصميم 3500 تفنگدار دريايي براي حفاظت از 23000 پرسنل هوايي ايالات متحده در پايگاه هوايي آمريكا در "دانانك " وارد ويتنام ميشوند.
تعداد نيروهاي آمريكا در ويتنام به 184 هزار نفر ميرسد.
در اين ميان با افزونتر شدن فشار آمريكا بر عليه ويتنام چين و اتحاد جماهير شوروي با بستن پيمانهاي دفاعي با هوشي مينه تجهيزات جديد جنگي را در اختبار ويتنام شمالي قرار ميدهند و موشكهاي سام -2 در اطراف هانوي پايتخت ويتنام مستفر ميشود.
اولين هواپيماهاي آمريكايي سرنگون ميشوند. در بين خلبانهاي دستگير شده آمريكايي خلباني به نام جان مك كين حضور دارد. خلباني كه بعد از آزادي به مقام سناتوري و همچنين نامزدي حرب جمهوريخواه در انتخابات رياست جمهوري ميرسد. مك كين هفت سال بعد در جريان مبادله اسرا از سوي ويتناميها آزاد ميشود.
* ورود همپيمانان آمريكا به جنگ عليه ويتنام
با آغاز سال 1966 موج دوم بمباران ويتنام آغاز ميشود و هواپيماهاي آمريكايي بندر هايفونگ در شمال ويتنام رامورد هدف قرار داده و دو سوم ذخايرنفتي ويتنام را نابود ميكنند. درمقابل درگيريهاي در پايگاه هوايي دانانك شدت ميگيرد.
با شدت گرفتن نبرد آمريكا از ساير همپيمانان خود در منطقه كمك ميخواهد و در پاسخ به اين اقدام كشورهاي استراليا، زلاندنو، فيليپين، تايلند، كرهجنوبي و ويتنام جنوبي نيروهاي خود را به ويتنام اعزام ميكنند.
در مقابل تنها كره شمالي است كه متخصصان نظامي خود را به ويتنام اعزام ميكند.
با تشديد نبرد در ويتنام، اعتراضهاي مردمي در آمريكا اوج ميگيرد و جانسون براي تقويت روحيه سربازان آمريكايي به صورت غيرمنتظره به پايگاه نيروهاي آمريكايي در كامارانه ميرود و به زخميان جنگي مدال قهرماني اعطا ميكند.
براي تقويت جنبه جنگ بمباران پايتخت ويتنام آغاز ميشود و تعداد سربازان آمريكايي به 400 هزار نفر ميرسد و تعداد كشتههاي سربازان آمريكايي نيز ازمرز 10 هزار نفر ميگذرد.
* پايگاههاي آمريكايي محاصره ميشوند
در آغاز ژانويه سال 1967 بزرگترين حمله نظامي آمريكا متشكل از 30 هزار نظامي آمريكايي و نظاميان ارتش ويتنام جنوبي به منطقهاي موسوم به مثلث آهنين در 25 مايلي شمال غرب سايگون آغاز ميشود.
در اين حمله كه در آن براي اولين بار از تجهيزات زرهي استفاده ميشود نزديك به صدها روستا منهدم ميشوند و ده ها هزار ويتنامي آوار ميشوند.
جانسون بار ديگر پيشنهاد قطع بمبارانها و آغاز مذاكرات مستقيم صلح را به دولت ويتنام شمالي را ميدهد، اما هوشي مينه بر شروط قبلي خود پافشاري ميكند.
در مقابل با پيش روي نيروهاي ويتنامي پايگاه دريايي "كونتين " به محاصره در ميآيد. محاصره نزديك به يك ماه به طول ميانجامد. در نهايت با حمله نيروهاي ويژه هوابرد آمريكا اين محاصره شكسته ميشود، اما اين كار به قيمت كشته شدن صدها تفنگدار آمريكايي تمام ميشود.
در حالي كه دور نماي نبرد براي آمريكاييها هرلحظه بدتر ميشود، بزرگترين حمله نظامي نيروهاي ويتنامي در جشنهاي سال نوي ويتنامي موسوم به حمله عيد "تت " به فرماندهي ژنرال جياپ در ژانويه سال 1968 آغاز و 30 شهر بزرگ ويتنام مورد حمله قرار ميگيرند.
ويتناميها تا پاي سفارت آمريكا در ويتنام و ستاد فرماندهي آمريكاييها در ويتنام پيش ميآيند، اما در نهايت به دليل بمبارانهاي شديد مجبور به عقبنشيني ميشوند.
چندي بعد در 5 آوريل 1968 نيز عمليات پگاسوس براي نجات هزاران سرباز آمريكايي در پايگاه "خسانه " آغاز ميشود، اما شدت تلفات آمريكاييها به اندازه است كه آنها چندي بعد در جولاي همان سال مجبور به تخليه اين پايگاه نظامي ميشوند.
تلفات آمريكاييها در پايان سال 1968 از مرز 33 هزار نفر ميگذرد.
* جنگ و صلح
با آغاز سال 1369 نيكسون كه با شعار پايان دادن به جنگ ويتنام به اين سمت رسيده است، در ديدار با تيو نخشت وزير ويتنام جنوبي برنامه زمانبندي خروج نظاميان ويتنامي كه تعداد آنها نزديك به 550 هزار نفر رسيده است، را اعلام ميكند.
در اولين مرحله 814 نفر از تفنگداران آمريكايي به آمريكا باز ميگردند.
نبرد در جبهه زميني ادامه پيدا ميكند و براي اولين بار از هليكوپتر كبري براي سركوب نيروهاي ويتنامي استفاده ميشود، بمباران همچنان ادامه پيدا ميكند.
در اين بين آمريكا تلاش ميكند تا با بمبارانهاي سنگين ويتنام را در مذاكرات پاريس كه از سه سال پيش و با وساطت فرانسه در جريان است، به زانو در بياورد، اما ويتنام همچنان بر شروط خود پافشاري ميكند.
در ادامه عقبنشيني آمريكاييها، پايگاه چارلي-2 در عمق ويتنام تخليه نيز تخليه ميشود.
آمريكاييها كه با عقبنشيني نيروهاي استراليا و نيوزيلند تحت فشار سنگين قرار گرفتهاند بار ديگر با اشتفاده از بمب افكنهاي سنگين فرودگاهها، مخازن سوخت و بنادر ويتنام جنوبي را هدف قرار ميدهد.
اما در نهايت آمريكاييها مجبور به پذيرفتن شروط ويتناميها براي خروج از ويتنام و قطع بمبارانها ميشوند.
ايالات متحده در نهايت در 11 آگوست 1972 به نبرد زميني خود در ويتنام خاتمه ميدهد.
آخرين آمار تلفات آمريكايي
* سقوط
با پايان جنگ زميني و خروج آخرين واحد رزمي آمريكا از هنگ سوم لشگر 21 پياده عمليات تبادل اسراي آمريكايي و ويتنامي آغاز ميشود.
در 14 فوريه اولين گروه از اسراي آمريكايي وارد ايالت كاليفرنيا ميشوند.
با خروج نيروهاي نظامي آمريكايي نيروهاي ويتنام شمالي حملات خود را براي آزاد كردن ويتنام جنوبي آغاز ميكند.
در 30 مارس 1972 نيروهاي ارتش وينام از مرز بين دو تكه ويتنام عبور ميكنند و در اول مي همان سال شهر كوانگ تري را تصرف ميكنند.
گرچه دولت ويتنام تلاش ميكند تا با استفاده از كمك دولت آمريكا به كمك و بحران نفتي سال 1973 سبب فلج شدن نيروهاي نظامي ويتنام جنوبي ميشود.
كم كم موج خروج و فرار مقامات دولت ويتنام جنوبي آغاز ميشود و دولت ويتنام به مرز فروپاشي نزديك ميشود.
در نهايت نيروهاي ويتنام شمالي كه حمله نهايي به منظور يكپارچه كردن وطن خود را از دهم مارس 1975 آغاز كرده بودند 29 مارس پيروزمندانه وارد شهر باستاني "هوئه " پايتخت قديمي امپراتوران آنام شدند و آن راتصرف كردند.
دسته ديگري از اين نيروها در همين روز با شكستن خط دفاعي رودخانه "تاش هان " و عبور از آن به سوي سايگون به حركت در آمدند و اين شهر يك ماه بعد سقوط كرد.
با سقوط سايگون وحدت ويتنام با نزديك به 30 سال نبرد و كشته شدن 1.5 ميليون ويتنامي محقق شد.
انتهاي پيام/ص
