کوتاه و خواندنی > لطائف

كلاس آموزش رزمي داشتيم، درس خمپاره و انواع آن. مربي، يكي از آن‌ها را بالا گرفته و توضيح داد: «اين‌كه مي‌بينيد، ‌اين‌قدر مؤدب و سر به زير است، جناب آقاي خمپاره‌ي 120 است، خيلي آقاست. وقتي مي‌آيد، پيشاپيش خبر مي‌كند، پيك ‌مي‌فرستد، سوت مي‌زند كه برادر سرت را داخل سنگر ببر، من آمدم، خوردي و مردي پاي من نيست. نگوييد نگفتييد! سپس آن را زمين گذاشت.‌ نوبت به خمپاره‌ي 60 رسيد،‌ خمپاره‌اي نقلي و تودل برو، آرام و بي‌سروصدا، بله اين هم «شيخ اجل»، اگر منو گرفتي، سربزنگاه و خمپاره‌ي جيبي خودمان، 60 عزيز، عادت عجيبي دارد. اهل تشريفات هم نيست، اصلاً نمي‌فهمي كي مي‌آيد و كي مي‌رود. يك دقت دست مي‌كني در جيبت تخمه آفتابگردان برداري، مي‌بيني اِ آن‌جاست!
مرد عمل است. برعكس سايرين اهل شعار نيست. كاري را كه نكرده، نمي‌گويد كرده‌ام. مي‌‌گويد ما وظيفه‌مان را انجام مي‌دهيم. هياهو نمي‌كند كه من مي‌خواهم بيايم، يا در راه هستم و تا چند لحظه ديگر مي‌رسم. مي‌گويد كار است ديگر آمد و نشد بيايم، براي همين شما هيچ وقت نمي‌توانيد از وجود و حضور او با خبر شويد.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 25