کاغذ باطله

کنواسیون سوم ژنو در خصوص رفتار با اسرای جنگی را مطالعه می کردم و هر بند آن را می خواندم صدها خاطره ی آزادگان سرافرازی بودند که از مقابل دیدگانم رژه می رفتند و مانده بودم که کدام خاطره را به عنوان سخت ترین شرایط زندگی در آن دوران یادداشت کنم ، قلم برداشتم و تصمیم گرفتم که قطره ای از این دریای بیکران را به زعم خویش بیان کنم . بنابراین در مرحله اول تصمیم گرفتم قدری در مورد قانون سوم ژنو که در رابطه با رفتار با اسرای جنگی است بنویسم :
نوشتن قراردادی که هیچ موقع اجرا نشد !

در اوت 1864 قبل از آغاز جنگ اول جهانی ، بنیانگذاران قراداد ژنو با آسودگی و به دور از هر گونه دغدغه خاطر و احتمال بروز جنگ برای احقاق حق اسرای جنگی قوانین را وضع کردند ولی در عمل مشاهده شد که در یک جنگ فراگیر ، مقررات و قوانین و قوانین فوق تنها در قلمرو تشریفات رسمیت داشته و کمتر کشوری نسبت به رعایت آن اصول پایبند بوده است در ژوئیه 1929 اسیران جنگی که پس از پایان جنگ جهانی اول در سال 1918 به کشورهای خود بازگشتند پرده از واقعیت های تلخ اسارت برداشتند و در پی اظهار این گونه وقایع ، مرحله دوم وضع مقررات ژنو آغاز گردید .

در اوت 1949 یعنی زمانی که جهان دوران پس از طوفان جنگ جهانی دوم را که 1944 آغاز شده بود پشت سر می گذاشت ، برای سومین بار موافقت نامه و قرارداد ژنو مورد تجدید نظر قرار گرفت .

در حال حاضر ، تنها مرجع بین المللی برای رعایت و نظارت و رسیدگی بر حقوق اسیران جنگی همین معاهدات است که مع الاسف این قوانین به علت عدم وجود ضمانت اجرایی و یا زد و بندهای سیاسی پشت پرده ، اغلب زیر پا گذاشته می شود و هیچ اقدامی در جهت محکومیت لفظی متجاوزان و نقض کنندگان این قوانین صورت نمی گیرد

بند بند این قرارداد حاکی از اصولی بود که برای برخی کشورها از جمله رژیم بعث عراق فقط به منزله یک کاغذ باطله تلقی می شد .