کوتاه و خواندنی > بارزمندگان

در نامه‌هايي كه نيروها عموماً به خانواده مي‌نوشتند، به نحو قابل قبول و دور از اغراقي سعي داشتند به آن‌ها بفهمانند كه از ناحيه‌ي فرزند خود هيچ احساس نگراني نداشته باشند، بعد شروع مي‌كردند به شمردن بعضي امكانات و بيان خاطرات و حال خوشي كه با ديگر هم‌سنگران خود داشتند.
هرگز از واقع امور چيزي نمي‌گفتند، چون داوطلبانه و دلخواه رفته بودند جبهه، و نقض غرض مي‌شد اگر شكوه مي‌كردند و هيچ عاقلي اضطراب و دلهره را بر متعلقان خود نمي‌پسنديد. بگذريم از مادراني كه خودشان فرزندانشان را جلو مي‌انداختند و به كمتر از حضور در خط مقدم هم راضي نمي‌شدند.