پاسخ به:کوتاه و خواندنی > بارزمندگان
چهارشنبه 29 دی 1389 11:00 PM
ذكر
بين بسيجيان، توجه خاصي در اشتغال به ذكر بود و هيچ كس به عبادات و انجام فرايض عمومي بسنده نميكرد. غالباً هر فردي براي خودش ذكري قرار داده بود و با آن انس و الفتي ديرينه داشت، تا جايي كه وقتي دو نفر با همه به درجهاي از صميميت ميرسيدند، به عنوان اولين سؤال از ذكر و زمزمهي يكديگر سؤال ميكردند.
برادراني هم بودند كه علاوه بر آنچه به زبان ميآوردند، ذكرهايي چون "يافاطمه الزهرا"، "يااباعبدالله" و جملاتي چون "انا حرالحسين" و "يا غياث المستغيثين" را كه روي قطعه پارچههاي 5×10 سانتيمتر نوشته بودند، در جانمازهاي جيبي و كوچك و يا وصيتنامههايشان قرار ميدادند و سفارش ميكردند، بعد از شهادتشان آن را روي سينه، قلب يا پيشانيشان به اميد شفاعت قرار دهند.
منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) - صفحه: 165
