انواع هدایت در قرآن

در روایات و تفاسیر، «غیب» به خداوند متعال، فرشتگان، معاد و حضرت مهدى‏علیه السلام اطلاق شده است.
قرآن، هستى را به دو بخش تقسیم مى‏كند: عالم غیب و عالم شهود. متّقین به كلّ هستى ایمان دارند؛ ولى دیگران تنها آنچه را كه برایشان محسوس باشد، قبول مى‏كنند؛ حتّى توقّع دارند كه خدا را با چشم ببینند و چون نمى‏بینند، به او ایمان نمى‏آورند. چنانكه برخى به حضرت موسى گفتند: «لن نؤمن لك حتّى نَرى اللّه جهرة»(191) ما هرگز به تو ایمان نمى‏آوریم، مگر آنكه خداوند را آشكارا مشاهده كنیم.
این افراد درباره‏ى قیامت نیز مى‏گویند: «ما هى الاّ حیاتنا الدنیا نموت و نحیا و ما یهلكنا الاّ الدّهر»(192) جز این دنیا كه ما در آن زندگى مى‏كنیم و مى‏میریم و زنده مى‏شویم، جهان دیگرى نیست، و این روزگار است كه ما را از بین مى‏برد.
چنین افرادى هنوز از مدار حیوانات نگذشته‏اند و راه شناخت را منحصر به محسوسات مى‏دانند و مى‏خواهند همه چیز را از طریق حواسّ درك كنند.
افراد با تقوا به غیب ایمان دارند كه ایمان برتر از علم و فراتر از آن است؛ زیرا در درونِ ایمان، عشق، علاقه، تعظیم، تقدیس و ارتباط با بى‏نهایت نهفته است؛ ولى در عرصه‏ى علم، این مسائل نیست.

191) بقره، 55.
192) جاثیه، 24