گریه ی شبانه

                                در طـلب کـوی یار ،  باد ز گـلشن  گذشت

                                                        گشت به دور زمین ، گرد بیـابان و دشت

                        بر سر راهش زعشق هر چه پرآوازه دید

                                                       دست برآورد و یک شاخه ای از بوته چید

                        " شهد گل مریم و جرعه ای از جـام می

                                                      شبنمه  بر غنچـه و  نغمـه ای از نـای نی

                        لحظه ی دیدار یار، قطره ی اشک وصال

                                                     عکس نگاه نـگار ،  در قـدحی بی مثـال "

                       این همه معشوقه را  ساقی هستی ،  خدا

                                                     ریختـه  در یک  سبـو، نـام  نهاده  صبـا

                       باد صبـا  چون مـرا هـدیه ای از آن سبـو

                                                    داد به شکرانه اش گفت:  که مدحی بگو

                       گفت زبـانم :  که من مدح کنم ؟  قاصـرم

                                                   خواهد اگر سر ز تن با همه جان حاضرم

                       ای پـر پـرواز من ،  قـافیـه ی راز  مـن

                                                  نرمی صبح ات  دمیـد بر شب  آغـاز  مـن

 عبدالمجید فاضلی (بید مجنون