پای ورزشکاران چیست و چطور از شر خارش و پوسته‌ریزی آن خلاص شویم؟

بیماری پای ورزشکار Athlete’s foot که «Tinea pedis» نیز نامیده می‌شود، یک عفونت پوستی ناشی از قارچ است. این بیماری معمولاً از میان انگشتان پا آغاز می‌شود و معمولاً زمانی ایجاد می شود که پاها در داخل کفش‌ بسته، گرم و مرطوب برای مدت طولانی عرق کرده بماند.

علائم و نشانه‌های بیماری پای ورزشکار شامل بثورات پوستی خارش‌دار و پوسته‌پوسته شدن پوست است. این قارچ می‌تواند روی کف زمین، رختخواب، حوله و کفش زنده بماند و به‌آسانی به دیگران منتقل شود.

درمان این عارضه در مرحله اولیه معمولآً با پمادهای موضعی می باشد. یکی از روش‌های رایج، درمان با پماد کلوتریمازول است که در برخی عفونت‌های قارچی سطحی مانند پای ورزشکاران کاربرد دارد. 

پماد کلوتریمازول برای قارچ پوستی و درمان عفونت های پوستی مانند پای ورزشکاران، خارش، کرم حلقوی و سایر عفونت های قارچی پوست (کاندیدیاز) استفاده می شود.

کلینیک پایتخت

انتخاب داروی مناسب باید بر اساس نوع و محل عفونت انجام شود، زیرا خارش، قرمزی و پوسته‌ریزی پوست همیشه به معنای وجود عفونت قارچی نیست.

بیماری پای ورزشکار ارتباط نزدیکی با سایر عفونت‌های قارچی، مانند عفونت قارچی بدن و عفونت قارچی کشاله ران دارد. این بیماری با داروهای ضدقارچ قابل درمان است، اما اغلب عود می‌کند.

علائم و نشانه ها

بیماری پای ورزشکار می‌تواند یک یا هر دو پا را درگیر کند. یکی از علائم اصلی بیماری پای ورزشکار، لکه‌های سفید و خارش‌دار بین انگشتان پا است. علائم شایع عبارتند از:

• پوسته‌ پوسته شدن پوست، یا ترک‌ خوردن بین انگشتان پا
• خارش پوست، به‌ ویژه بلافاصله پس از درآوردن جوراب و کفش
• پوست متورم که بسته به رنگ پوست شما، ممکن است قرمز، بنفش یا خاکستری به نظر برسد.
• سوزش یا گزگز
• تاول
• گاهی اوقات ممکن است پوست پاهایتان ترک بخورد یا دچار خونریزی شود.

بیماری پای ورزشکار می‌تواند کف پا یا کناره‌های پا را نیز درگیر کند. این بیماری گاهی باعث ایجاد تاول‌های پر از مایع می‌شود. در صورت عدم درمان، عفونت ممکن است به ناخن‌های پا سرایت کرده و موجب عفونت قارچی ناخن شود.

علل

بیماری پای ورزشکار توسط همان نوع قارچ‌هایی ایجاد می‌شود که عامل بیماری‌های خارش کشاله ران و کرم‌حلقه  هستند. این قارچ‌ در محیط‌های گرم و مرطوب، مانند جوراب‌ و کفش‌ عرق‌کرده و حوله‌های خیس، رشد و تکثیر می‌یابند.

The fungi that cause athlete’s foot spread easily to other people because they can travel on hands, towels and other surfaces.

قارچ‌های عامل بیماری پای ورزشکار  به‌ راحتی به دیگران منتقل می‌شوند، زیرا می‌توانند از طریق دست‌، حوله‌ و سایر سطوح جابه‌جا شوند.

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/athletes-foot/symptoms-causes/syc-20353841

ممکن است از طریق تماس با فرد مبتلا به بیماری پای ورزشکار و یا لمس سطوح آلوده به این قارچ، به آن دچار شوید. این قارچ همچنین می‌تواند از پاها به سایر نقاط بدن سرایت کند.

این اتفاق ممکن است زمانی رخ دهد که از حوله‌ای برای خشک کردن پا استفاده کنید و سپس همان حوله را برای خشک کردن بقیه قسمت‌های بدنتان به کار ببرید.

عوامل خطر

اگر شرایط زیر را داشته باشید، خطر ابتلا به بیماری پای ورزشکار در شما بیشتر است:

• اغلب کفش‌های تنگ و پوشیده مثل کتونی بپوشید.
• خیلی عرق کنید.
• از حوله، کفش، فرش یا ملحفه‌های فردی که به بیماری پای ورزشکار (عفونت قارچی پا) مبتلا است، به‌صورت مشترک استفاده کنید.
• در استخرهای عمومی یا رختکن‌ها با پای برهنه راه بروید.

عوارض

یکی از عوارض بیماری پای ورزشکار، گسترش قارچ‌ها به سایر نواحی بدن است. برای مثال، اگر قارچ‌های عامل پای ورزشکار به ناحیه کشاله ران سرایت کند، می‌تواند باعث ایجاد عارضه خارش کشاله ران شود.

بیماری پای ورزشکار گاهی می‌تواند منجر به عفونت باکتریایی شود. افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف، مانند مبتلایان به دیابت، ممکن است دچار عفونت پوستی جدی شوند.

پیشگیری

این نکات می‌تواند به شما کمک کند تا از ابتلا به بیماری پای ورزشکار پیشگیری کنید یا خطر ابتلا به این قارچ و یا گسترش آن را کاهش دهید:

1. بگذارید پاهایتان نفس بکشند. هر زمان که ممکن است، صندل یا کفش‌های جلوباز بپوشید.
2. هر روز پاهایتان (به‌ ویژه بین انگشتان پا) را بشویید. از آب گرم و صابون استفاده کنید و به‌ خوبی خشک کنید.
3. پس از شستن پاها از پودر، اسپری یا پماد ضد قارچ استفاده کنید.
4. جوراب‌های خود را مرتب عوض کنید؛ حداقل یک بار در روز، یا اگر پاهایتان زیاد عرق می‌کند، دفعات بیشتری این کار را انجام دهید.
5. جوراب‌هایی را انتخاب کنید که از پارچه‌های جاذب رطوبت، مانند پنبه، تهیه شده‌اند؛ زیرا این جوراب‌ها نسبت به جوراب‌های ساخته‌شده از الیاف مصنوعی (مانند نایلون)، پاها را خشک‌تر نگه می‌دارند.
6. کفش‌هایتان را به‌صورت چرخشی بپوشید. هر روز کفش‌های متفاوتی به پا کنید؛ این کار به کفش‌ها فرصت می‌دهد تا پس از هر بار استفاده، خشک شوند.
7. در مکان‌های عمومی و محوطه استخرهای عمومی، دوش‌ و رختکن‌ها، صندل یا کفش ضد آب بپوشید و از پاهای خود محافظت کنید.
8. کفش، حوله یا جوراب را با دیگران مشترکاً استفاده نکنید؛ قارچ‌ها می‌توانند روی این وسایل زنده بمانند.

تشخیص

پزشک ممکن است بتواند بیماری پای ورزشکار را صرفاً با مشاهده آن تشخیص دهد. ظاهر برخی از انواع این بیماری شبیه به پوست خشک یا درماتیت (التهاب پوستی) است. برای کمک به تشخیص دقیق و رد احتمال سایر بیماری‌ها، ممکن است پزشک نمونه کوچکی از پوست ناحیه درگیر بردارد تا در آزمایشگاه بررسی شود.

درمان

احتمالاً پزشک، خودمراقبتی و استفاده از کرم، اسپری یا پودر ضد قارچ را که بدون نسخه قابل تهیه هستند، پیشنهاد خواهد کرد.

مشخص شده است که داروی ضدقارچ تربینافین (Lamisil AT) بسیار مؤثر است. گزینه های دیگر عبارتند از میکونازول ، کلوتریمازول و تولنفتات

اگر این‌ها مؤثر واقع نشوند، ممکن است پزشک داروی ضدقارچ قوی‌تری تجویز کند که باید آن را روی پوست خود بمالید.

برای عفونت‌های شدیدتر، ممکن است پزشک داروهای ضد قارچ خوراکی برای شما تجویز کند؛ گاهی اوقات ممکن است به ترکیبی از داروهای موضعی (که روی پوست استفاده می‌شوند) و داروهای خوراکی نیاز داشته باشید.

بیماری پای ورزشکار یک عفونت قارچی شایع است که پاها را درگیر می‌کند. معمولاً می‌توان آن را با کرم‌ها، اسپری‌ها یا پودرهای موجود در داروخانه درمان کرد، اما ممکن است دوباره عود کند.

کارهایی که نباید انجام دهید

• پوست ناحیهٔ درگیر را نخارانید؛ زیرا این کار می‌تواند باعث گسترش آن به سایر نقاط بدن شود.
• با پای برهنه راه نروید؛ در مکان‌هایی مانند رختکن و دوش گرفتن، دمپایی بپوشید.
• از حوله، جوراب یا کفش مشترک با دیگران استفاده نکنید.
• یک جفت کفش را بیش از ۲ تا ۳ روزِ پیاپی نپوشید.
• کفش‌هایی نپوشید که پاهایتان را داغ و عرق‌کرده می‌کنند.

https://maahsho.com/athletes-foot/