میبد یزد

میبد را بیشتر بشناسیم

میبد در شمال‌غربى یزد ، کنار جادهٔ تهران - بندرعباس و راه‌‌آهن تهران - کرمان قرار دارد. مساحت این منطقه در حدود ۸۴۵ کیلومترمربع و ارتفاع آن از سطح دریا نزدیک به ۱۲۲۰ متر است.

 «میبد» از واژه‌هاى فارسى میانه است که در دورهٔ ‌ساسانى به این شهر اطلاق مى‌شده و در متن‌هاى تاریخى و جغرافیایى قرون اولیهٔ اسلامى بارها از این نام یاد شده است. براساس یک افسانه ، میبد در روزگار «کیومرث» بنیانگذارى شد و نخستین ساکنان این سرزمین یعنى اهالى  ‌ فیروزآباد ، مهرجرد ،بیده ، میبد و بارجین در دهانهٔ رودخانه‌هاى قدیمى میبد یا به فاصله‌اى نزدیک از مصب آن‌ها استقرار یافتند. به دلیل آنکه ، ‌ امکان تأمین نیازهاى اولیه از جویبارهاى دائمى یا فصلى بستر این رودخانه میسر بود. ولى پس از تغییرات اقلیمى و کاهش آب‌هاى سطحى منطقه ، اهالى آن به فنون‌ آب‌یابى و کاریزکنى دست یافتند.



«میبد» یکى از نمونه‌هاى نادر شهرهاى باستانى ایران به شمار مى‌رود ، هرچند که بافت سنتى آن گزندهاى فراوان دیده است ، امّا هنوز بسیارى از پدیده‌ها و عناصر شهرى قدیم ، مانند راه‌هاى باستانى ، بناها و تشکیلات وابسته به آن ، کهن‌‌دژ ، شارستان ، بیرونه‌ها و آثار گسترش شهرى و بازمانده بناهاى کهن را مى‌توان در آن تشخیص داد. کهن‌ترین سند هویت تاریخى و آغاز شهرسازى در سرزمین یزد ، «نارین قلعهٔ» میبد است. این کهن دژ همچون پیرى خسته و خاموش سرگذشت سالیان درازِ رنج و آسایش مردمان این دیار را به یاد دارد.



 از اماکن تاریخى و دیدنى این شهر مى‌توان از مسجد جامع ، عمارت نارین قلعه ، رباط شاه‌عباسى ، ‌ برج کبوترخان و آتشکده‌‌هایى چون آتشکدهٔ حسن‌آباد ، مزرعهٔ کلانتر ،و پیرمزرعهٔ حاجى نام برد.
منبع
meybodyazd.blogfa.com