اول رضایت؛ بعد زیارت

اول رضایت؛ بعد زیارت

آیت‌الله بهاءالدینی به‌ شدت از آزار دیگران در هنگام زیارت نهی می‌کردند:
رضایت امام(ع) بر زیارت امام(ع) مقدم است؛ یعنی انسان موقع زیارت باید تمام توجهش به جلب رضایت امام معصوم(ع) باشد و نه [به] رضایت دل خود؛ بنابراین هرگونه اذیت و آزار برادران و خواهران دینی در موقع زیارت، موجب نارضایتی‌ امام(ع) است و چنین زیارتی سود چندانی ندارد.
چه‌بسا زائری که در فاصله‌ای دور از ضریح [زیارت می‌کند و] زیارتش مقبول می‌گردد و زائری نزدیک قبور [مطهر زیارت می‌کند؛ ولی] با [ایجاد] مزاحمت برای دیگران، موجب نارضایتی امام معصوم(ع) می‌شود.1

مثل آقای بهاء‌الدینی زیارت کنید
زیارتی ساده، ولی تماشایی‌ داشتند. رفتارشان فریاد می‌زد که قصد آموزش هم دارند. وارد مسجد گوهرشاد که می‌شدند، روی زمین می‌نشستند و می‌گفتند: «زیارت امین‌الله بخوانید.» زیارت که خوانده می‌شد، به فکر فرومی‌رفتند. گاهی از زیر ابروان درشتشان، از دور نگاهی به ضریح می‌افکندند.
چشمان پرنفوذ ایشان می‌گفت که نگاهشان خیرۀ طلاکاری‌های ضریح زیبای حضرت نشده است؛ بلکه مجذوب فضیلت و کمالی است که زیر این گنبد طلایی آرام گرفته است! آیت‌الله بهاء‌الدینی، امام‌رضا(ع)را به همین سادگی زیارت می‌کردند و باز می‌گشتند.
ما که مثل ایشان از قم به مشهد آمده بودیم، خوش نداشتیم همین‌طور ساده برگردیم و اصرار داشتیم هرطور شده است، خودمان را به ضریح برسانیم؛ مثل اینکه اصلاً ‌جز با انجام این کار، زیارت به دلمان نمی‌چسبید و حتی تهِ دلمان از نوع زیارت آیت‌الله بهاء‌الدینی گله هم داشتیم! جدا شدیم که برویم؛ ولی آقا بهانۀ خوبی برای آگاه‌کردن ما پیدا کردند و گفتند: «ببینید، زیارت ‘حُضُورُ الْزائِر عِنْدَ المَزُور’ است. زیارت این است که زائر خود را نزد زیارت‌شونده بداند.

چرا می‌خواهید خود را به ضریح برسانید؟ 
چرا سعی نمی‌کنید با افکار امام(ع) آشنا باشید؟! اگر با فکر امام(ع) آشنا شوید، نزدیک ایشان، بلکه با ایشان هستید؛ گرچه از قبر و ضریح فاصله‌ها داشته باشید!»
شب که شد، روی حرف‌های ایشان فکر می‌کردم که خوابم بُرد. در عالم رؤیا دیدم به من می‌گویند: «مثل آقای بهاء‌الدینی زیارت کنید.»2
---------------------------------------------------------
1. نک: حسن شفیعی و احمد لقمانی، آیت‌ بصیرت، ص7۵.
2. نک: حسن حیدری کاشانی، سیری در آفاق، ص۲۴۹