آریایی

مانده ست یک تصویر ،در یک قاب ِ چوبی

رنگ ِ شمالی دارد و لطف ِ جنوبی



تصویری از یک روستا در کوهساران

در قاب ِ عکس ِ جاده هایی سمت ِ باران



یک دهکده ، با مَردمان ِ آسیایی

زنهای محجوب و اصیل ِ آریایی



یک روستا در قلب ِ کوهستان ِ ایران

یک آسمان و یک معلم ،یک دبستان



یک دفتر ِ مشق و مداد ِ سرخ و آبی

با کودکانی ساده. . . اما آفتابی



پای الفبای کتاب ِ آب و بابا

سارا انار ِ سرخ دارد مثل ِ دارا



نبض ِ قلم ، از نبض ِ بابا جان گرفته

حتی اگر بابا شبی پایان گرفته



اینجا هوای نان ِ تازه سهم ِ خوبی ست

هرچند سقف ِ کلبه هاپوشال و چوبی ست



در پینه های دست ها،جاپای رنج است

در مشق هامان هجی ِ معنای گنج است



نبض ِ قلم در جوهری همرنگ ِ دریاست

نقش ِ معلم ، نقش ِ تصویر من و ماست



شوق ِ سرود ِ عشق ،بر لب های همرنگ

فریادها. . . آزاد. . . فریادی هماهنگ



بر روی یک تخته سیاه ِ کهنه اینجا

نام خدا مانده ست در قلب من و ما



یک روستای کوچک از دنیای ایران

هرچند ، دارد یک معلم، یک دبستان




اکرم بهرامچی