عبدالمجیدفرائی: این شعر درد و دلی است با مولایمان امام زمان"ع"درباره بی حجابی،بدحجابی و دهن کجی بعضی ها، به ارزش های مقدس اسلامی ومعیارهای اصیل آن. این شعر را تقدیم می کنم به بانوان صالحه و نجیب و عفیف پاک و زلال جامعه و بانوان پاکدامن"کانون دلها"و وطنم. به وجود ارزشمندتان افتخارمی کنم. زینب وار از حجابتان و از گوهر عفتتان و نجابتتان دفاع می کنید. شما ریحان گلستان تشیع هستید که فاطمه"س"ساخته وزینب"س"آبیاری کرده. "بانو" از سنگرت که هویت توست دفاع کن ومنتظربمان تامنتظر دردمند بیاید و داد بستاند.

بانوان ما ، حجاب مادرت سر می کنند
یاامام عصر،مشق عشق اطهرمی کنند

پیروی از مادرت ، آئینه ی آئین ماست
پوششی،شایسته و بایسته،فرمان خداست

مرز بندی در میان محرم و نامحرمان
خط قرمز هست بین اجنبی ، با بانوان

دردمندم، حضرت مولا، بگویم: درد دل
راه کج رفتند، از گفتار هستم من خجل

قبله بعضی زنان، امروز آمریکا شده
اصل خود از یاد برده، سخت بی پروا شده

روی و موی خویش، در معبر نمایش می دهند
موی خود افشانده در منظر نمایش می دهند

آن زخود بیگانگان، چادر تمسخر می کنند
در کمال بی حیائی، پرده ها را می درند

خویش را آزاد می بینند ،از هر قید وبند
چادر عفت شده از بهر آن ها ، ریشخند

قصه تلخی است،آزادی شده بازیچه ای
نیست خالی از خودآرائی،در اینجا کوچه ای

ای"امام عصر"داد ما برس،وا مانده ایم
با عملکرد بد خود، قلب تو رنجانده ایم

ما ز تو دم می زنیم،اما ترا گم کرده ایم
مدعی هستیم ،سوراخ دعاگم کرده ایم

شرم و حرمان شد نصیب من،به جان توقسم
در حضور مهربانت، نازنین ،خار و خسم

با نگاهی کن تصرف ، در من خودباخته
با عنایت تو باشم بلکه ، یک خودساخته

مهرورزی،شیوه شیرین اجداد شماست
مهربانی،مهدی موعود،همزاد شماست