فراموشی یک قانون طلایی
دوشنبه 27 آذر 1396 1:23 PM
یک قانون طلایی در زندگی ما انسانها همواره وجود داشته است به این معنا که بسیاری از ما انسانها برای داراییهای خود ارزش قائل بوده و برای حفظ و صیانت آنها از هیچ گونه تلاشی مضایقه نمی کنیم؛ هیچ گاه به خود اجازه نمیدهیم که اموال و دارایی ما در معرض تهدید و یا دست درازی دیگران قرار گیرد؛ از این رو همواره تدبیری میاندیشیم که امنیت آنان ها در خطر نیفتد. ولی با این حالی این اصل و قانون طلایی همیشه در زندگی بعضی افراد اجرا نمیشود؛ چرا که به راحتی اجازه میهند که خواهر و یا همسر و یا ناموسشان در معرض تهدید و آسیب دیگران قرار گیرند، این دسته افراد غافل از آن هستند که هرگونه بیحیایی و بیعفتی میتواند موجب طمع سارقان عفت و نوامیش باشد: کما اینکه باری تعالی میفرماید:«فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذي في قَلْبِهِ مَرَضٌ وَ قُلْنَ قَوْلاً مَعْرُوفاً؛[احزاب/32] پس به گونهاى هوسانگيز سخن نگوييد كه بيماردلان در شما طمع كنند، و سخن شايسته بگوييد!»
